Biyanî

Biyanî: Rêwiyek felsefî di nav ramana absurd û pelepûciyê de

Kitêba "Biyanî" ya Albert Camus , di bin dîtinên felsefeyê de, absurd û bêwatebûnê de çerx dike. Roman, jiyana kesekî engagement dide ku di nav bajarê xwe de ye, bi diya xwe re, bi dostê xwe re, herî zêde bi xwe re, xerîb û biyanî ye. Home jiyan ne tenê bê maneyê , lê herwiha jiyaneke ku pêwendiyekî rastî bi derveyê xwe nayê avakirin.

Romanê “Biyanî” ne tenê jiyana bêmane dibîne, belkî di hezar vê bêmaneyê de rêwîtiyekî felsefî pêşkêş dike: Mirin, xwekuştin, hêvî û Xwedayê. Lê paşê ne mirinê û ne jî xwekuştinê heta binî, dibe ku qebûlkirina û ku bottom sedema maneyê. Tirs ji Xwedê, hêvîya bihuştê an jî têkiliyên metafîzîkî, di dilê wî de cih nadigirin. Heta dawiya temenê xwe, di rêze raman û hestên pelepûciyê de dimîne û di nav vî bêbawerî û valahtiyê de jiyan dike.

Wergerek serketî: Ji Camus heta Mirzayê Picûk

Fawaz Husên , zimanê Kurmancî, romanê Camus “Biyanî” wergerandiye û bi awayekî rûmetdar hem lehengê zimanê berhemê hem jî ajoya felsefî ya wê ragihand. Xwendekar Kazim Polat, di gotarê xwe de digel dîroka xwendina tirkî ya berê, vê wergerekê bi zimanek xweşik, herikbar û Kurmancî ya zelal şîret dike.

Xanî jî wisa ye, tu çiqasî li ser Camusê felsefî bikî, tu çiqas dixwînî û tu dixwînî, tu pirtûkê dixwînî. Ev gotinek e: “Mal barhemek wergerekê Kurmancî yê Fawaz Husên ji min re bû rastî zimanê xwe yê Camus.”

Li vir em diçin Fawaz Husên û hatine dayîn: “ Mîrzayê Picûk ” an jî Antoine de Saint-Exupèry. Di pîroziyekê de, xwendekar di ser çend salan de jî ev kitab di zimanê xwe de dubare xwendiye û ev caran jî bi kêfxwesî û hestekî zarokan.