Meyman

Meyman-Cîhan Roj

Erdnîgarî ku însanên lê dijîn, 'gulên wan şikestî' ne!
Zimanek ku biwêje, “gula şikestî” dihewîne – zimanek ku xwediyê birîndaran, bêzarî û hemû rûmetên nîşanê jiyana me ye.

Li wê erdnîgariyê, bi wî zimanî, ji lekeyên jiyana maneyan bi sêwirînê re , bi çavên xwe çîrokan lê kirin . Bi kurteyek wisa: kunyeyek piçûk ji bo kitêbek , belkî were çêkirin.

Meyman , wekî kodên erdnîgariyê , êşên jinê , şer , dengbêjî , Eşq , kalîûpîrî û sirgûnî , ji xwe re kirine mijar .

Di çîroka “Dalê” de, pîrekî ku tê avakirina wê hildiweşe, ji bo ku pir hilneweşe xwîna “qîzekê” divê !
Her Kurd dikare bêje:

Ev dîroka gelê Kurd e…

Lê:
Ku avakirina pirekê xwîna qîzekê xwestibe, avakirina welatekî çi xwestî ye?
Dixwaze ji bo Kurdan?

Sehneyên çîrokan, bersiva pirsê bi awayekî rê têne da.
— Bavekê, demançekê di dest de ye, bi navê namûsê keça xwe dibikuje …
— Fatîme , evîndarê ku pê li mayînekê kiriye, bi teqîna mayînê re ew û mirîşka di dest xwe de parçe dike, ji evîndarê xwe dixwaze:

Mirîşka wê jî pê re veşêrin…
— Ew kalê ku ji ber şer sirgûnî ye , bi keviran re diaxive…
— Êşên dibistanên leylî…

A tev hemû karsetan , nivîskar hewl da ku xwendevan neêşe , lê bifikire .
Di vê pelê de Çîrokeke bi navê:

“Çîrokên Sergirtî” ,
ku nivîskar pirsekê dike:
“Divê carna em pirsan ji xwe jî bikin…”

Ji bo hemû berhemên Weşanên Lîs vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Cîhan Roj vir bitikînin