Şekirê di Berîka Bavê min de

Şekirê di Berîka Bavê min de-Dîlan Şewqî

Romana Dîlan Şewqî di bin navê xwe de ku xatir û nimêjên zarokan evok dike — Şekirê di berîka bavê min de — pêşeka çêtir a wêjeyê ya mîstîk û civakşînî ya kurdî pêşkêş dike. Ev roman di dorê çîroka dilsozêkê (Xanê) û mêrê wê (Şemso) de diaxive, lê her weha bi awayekî zanistî, şê'î û folklor , gotinên civaka kurdî (mînak: jin, dayîk, zilam, rêya qaçaxî, Binxet û Serxet) wêne û rûmetan re çêdike.

Civata Jin û Zilam: “Hebûna jinê” wek mezinahiya hestyarî û xewnî

Xanê — wek dayîkeke ku bi pîrhevokekê jiyana xwe li şaxên cûda daniye — ji romana wan jinên ku "dê bêqedrexan bi şînê rêya xwe vedin", tên xuyakirin. Ewbûna wan jinan ne tenê cismî ye, lê herdu xewnî, ramankî û navdar e.

Şemso - yê ku karê qaçaxiyê dike û jiyana xwe li navbera rêya rastî û legend daniye - di gotinên xwe de dikeve halê mêrên ku di legend û lîrîkê re daniye. Bi piranî, hûn dikarin li pîrhevokekê binêrin.

Struktura Hunerî: Wêrek, rêmaz û zemanê pîr

Şewqî romana xwe li ser warêkî fermî û qehremanî nuke, lê bi zêde ya xeyalî-mîstîk jêhatiye. “Kirasê ku lê hatiye kirin” wek felsefeya nimêjê tê pêşkêş kirin: jin tune ye, lê forma wî yê ku civakê lê kir, ew kiras e — ku daxwaza fêmkirinê, qebûlkirinê û vedîtinê dike. Di vê warê de, romanan da nîşan dide ku jin, dikare “çil girêkî” bê, lê herdu meş û qebareya demê re tê girêdan.

Pîrhevok, gotin û axaftin

Romana Şewqî a hevpeyvên kurdî yên folklorî, efsaneyî û pîr-dîtî tevlî ye. Her minak, gotinên wek:

• "Ez qurbana vî laşê sipehî bim."

• "Dayê jinka min a delal bûye destbiraka pîrhebokekê!"

• "Ew berê bû Xanê, firaxa cam ko bişkê lihêm nabe."

van hemû êşî, rêbaz û giraniya jiyana mêr û jinê di çarçoveyek folklorî de diguherî. Home gotin ne tenê axaftin in, lê dirav in — wî diravê ku di ser bazarê gotin û nasnameya civakî de tê danîn.