Erkan Karakiraz, olmayacak dualara “ÂMİN” diyor.

Kendine bir oda bulsakince buhurlanan çaydanlığa fısıldasor bakalım, hangi yeni günün merakıyla tıkırdamaktakendine o meraktan bir yalnızlık çizonu bir şeye benzetbekle bakalım, hangi soğuk yüzeyde çiselenecek

Kapalı, açıkFailin kof eşkâliAruzda gizli

Dünya da bir tohumdur belki;henüz toprağını bulamamış.Bir gün hep beraber eker,kuşlar gibi dallarında yaşarız.

Göl soyundu kirlerinigitti bir kuyuya sığdıbiliyordum ormanı kesilen bir ruhunserinlik arayışı boşunaydıkesip attım dilimi o kuyuya.

ısrarla kaldım,eşkâlimi anlatan ağıtçı kadınlar gittimuskası kayıp bir kuyunun duasına!ey bıçağımı ahıma kambur kılan ezade ki yedi kış ömür biçildi masalıma

siz persona! — maskeler coğrafyası,uyandığınız evin hoşça kal‘ı!bahçesindeki toprağın kokusuyla...soruyorum persona! — maskeler coğrafyası!gülüşünüzle kanatlanan elleriniz kime ait,ya sesinizdeki bu baş eğiş?göz kapaklarınızın gürültüyle kapandığııssızlığınızda...

“Bir Hekimin Kaleminden Şiirler” Çiçekten kelepçe taktın elimeBaharı gönlüme ekip de gittin.En ince perdeden vurdun telimeBestenin başında çekip de gittin.

… Soruyorlar nasılsın? Her gün aynı soru Sıkılıyorum artık cevap belli Sevdamı soruyorsan sevdam dertli Beni soruyorsan sevdası derdi Yeni bir gün açıyorum gözümü Tam karşımda sevdamın gözleri Hatırlıyorum bana olan sözleri Bitmiyor içimdeki özlemi Yazıyorum işte o zaman Yazarken sevdamı hissettiğim an Sesini...

Şiir mi yazacaksın!Dertli olacaksın, derdi de taşıyacaksın.Sevda yanında dert karşında olacak.Bu da yetmez.Sevdan sevdalın, derdi derdin olacak.Bak o zaman dizeler su gibi akacak.Saracak seni duygular,Üç dakikada anlatılacak.Bu sensin, hitap ettiğinYine bekleyeceksinNe olacak bir sonraki şiirin?O zaman yazan sen,Dizelerin sanki bir desenYine O sensin SEN!Her...

Ali Lidar, 4 yıl aradan sonra yayınlanan yeni şiir kitabıyla, yanıbaşımızda duran ve trajedilerine her daim tanık olduğumuz, buna rağmen mütemadiyen görmezden gelinen hayatların Z Raporu'nu çıkartmaya devam ediyor.…oysa bak nasıl şen burda karpuz tezgahlarıserin bir yaz gecesi nasıl yakışırsa bir yereo kadar yakışıyor...

Tüm şiirler, sinemalar, sarı örgülü kedi yelekleriçocuklukla ilgili değil mi zaten?Bukowski’ye berbat bir çocukluk yaşattığın içinteşekkürler bayımhayal kırıklıklarıyla dolu çocuklar olmasadaraltıcı bir yaşamda bulurdum kendimiçekilebilitesi yüksek ve daraltıcı yaşamlardilerim sizlere.

Mustafa Karaman, Lise yıllarından beri okuma yazmaya gönül vermiş bir edebiyat eri, sanat-edebiyat tutkunu. Yaz¬dığı şiir ve öyküler, dergilerde yer bulmuş bir öykücü ve şair kısaca.Bu kitapta toplanan ürünler; öykü ve şiirlerin çoğu Susku, Yedi Harf, Kardelen gibi dergilerde yayınlanmıştı. Onun açı¬sından bir ilk...

Şair, yazar ve sanatçı çağının tanığıdır, sanatıyla, yapıp ettikleriyle, eserleriyle tarihe tanıklık eder. İnce duyarlılıkların sahibidir sanatçı. Naif ve kırılgan bir gönle sahiptir şair. Etrafında olup biten her şey ilgilendirir onu. İnsanlar savaş, zulüm, sömürü, haksızlık ve adaletsizlik içinde ölümden beter bir hayat yaşarken...

İstanbul dünyanın en güzel en vazgeçilmez en tutkulu en ürkütücü en eğlenceli en benzersiz şehri hiç kuşkusuz… Bir kadın olarak İstanbul üzerinden benzerlik kurulması, adıma bu şehir üzerinden şiir yazılması beni çok etkiledi. Hele sanatçı olunca filmlerimden yola çıkılarak yazılan bu şiir benim için...

Zamana savaş açtım,Dertlerime dur derken,Sabır denen taşı kırdımSırf seni beklerken. Ben aşkını tanımadımÖmrüm geçedururkenTel tel döküldü saçımSırf seni beklerken…

Yaşamak,İki ağlamak arasıne uzak ne de yakın, griYaşamak, artık uçsuzbucaksız şehirŞehir çöl, yüzük vesiyanürÜstümüzde siyah gömlekSırtımızda çıbanKarbon kokusunda kandökülürkelimeler arasında,Ne kefen ne de tabutCeset dolu bir uçakenkazı içimizBir değeri var mı ki?Derisi ceylan koltuklarınApolet ve kravatlarınKasılan yelek ceplerindepamuk ellerinYulamayacaklar.Alıp götürecekler,Gömecekler,Hançer ekinli koyaklarda

hikayeden ve hayattan önce aşk vardı……söz aşk’tandı, Havva’dan bu yanakaç satr,……..kaç kelime,kaç harf kırığı anlata bilir ki…..Ademin Havva’dan sürgünlüğünüdedim ya Havva’dan bu yana,………………….ve Havva’dan ötekağıda düşen kelam yoktu………söz yoktu, sözcük yoktu……………..gönül kırıktan da öte

Bülent Boral, 1972 de Çewlîg (Bîngöl) de dewa Xorxolî Hêrdîf de ame dîna. Domonênîya ho dewe de vêrde ra. 1985 de eve çê ho barkerd şî Estemol. 2011 de Saîrê Dersîmî Silêmanê Qîjî sero ju belgefîlm ont. Belgefîlmo de bîn kî ‘Mordemo ke Kemerude...

sözcüklerin acemi yanından örüyorum şiirimi oyalı yazmaların rağbet görmediği tezgâhlarda çiçekli basmaların teninde dokundum kırmızıya fabrika dokuması bir tülbent aldım işportalarda solan lacivertin kederi kimi deli edecek zamana biraz kızgınım ellerim durmadan üşüyor bu çalınmış mavi kimin alnımın ortanca çizgisinden dökülüyorken künyem neden yurtsuz...

ngereklerin diline akankekeme bir kuyu ağzındaölümü hecelerkengülden düşen kara bir harfleadımı sorduğumher kapıdan şerle kovuldumtek başıma dönemem geriben tarla kuşuçağır beni!-,-

Ne ezan ne çan sesi,serçelerin sabah toplantısındagün doğumuna yorumları uyandırdı bizi.Gelmişken Mirabeau’nun kollarından geçmeliydik.Seine yorgun bir yılandı yatağında.Pullarında sen yansıyordunelinden tuttuğun ilkokullu bozkır çocuğuyla.Paris bir şenlikti.-,-

Gördümusulca düştü söz yeremuştu koktu toprak

iki uçurumun arasına gerilmiş bir köprübeni hiçbir yere götürmeyen ayaklarım

biliyordu devlet, ağaç kovuğu işlerin olduğunu,atları ve samanları kanlar tutacağını,mülkün düşeceğini, çocukların büyüyeceğini,büyük balığın küçüğü hep seveceğini,araya miraslar gireceğini, bölüşeceklerini,çoğala çoğala bölünüp üreyeceklerini,biliyordu devlet, istediklerini vereceklerini.

Uyanırız uykunun en derinindeÖlümün en güzel yerinde dirilirizYeryüzü ki yurdudur sürgününSuyun tuzu toprağın kök hücresiyizAklımızı mayaladık hüzünleBir ucu dağ kalbimizin, bir ucu denizHer çağın yalnızı, her aşkın artığıHer kışın yabanı, her yazın eskisiyiz

karşı konulamaz bir hızla saçılıyorışıktan yoksun zehir-zemberek cümleler - kopuyorbir yüzyıldan bir yüzyıla ulanan süt-bağlarıkiremitleri uçuran fırtına gibi – belirginerken kararların dışavurumu, hezimete uğratma arzusutükenenler kumpanyasıyeşil, yemyeşil edinimlerrutubetli bir nefesle yapışıyor kürek kemiklerimekamburlaşıyorumkimse görmek istemiyor

Şair milenyumdan altı ay on üç gün önce (üç aşağı beş yukarı) Ankara'da doğdu. Gri şehri sekiz yıl kadar soluduktan sonra ata toprağı olan Antalya'ya dönen ailesine eşlik etti. Lise çağlarında aşktan değil ama derste çok sıkıldığından çeşitli edebiyat alanlarında görece çürük meyveler vermeye...

Kurnaz bir tazıdır yüzün, gezer raflarında belleğinin eski zamanlardan bir menfaat boy verir sen taşırken o mahmur tevazünü bu otoyolları düş görebil diye yaptı devletuyanıkken savaşasın diye hala yerinde okyanusya adımı sandıklardan çıkar, köpüklü bir reforma hükmet el yazın sermayedar, sakalların demir mayalar tutuşur...

Ey gönül penceresinden görünen Görünürken şekillere bürünen Senin bu inciten cilvelerindir Gönlünü sana verenleri öldüren. Ağlayan gözümü suyla yıkarım Gözüm kurusa da gönlü sıkarım Bilirim ki gönül suyla yıkanmaz Gözden gönül yarası ile bakarım. Gönül yolun yokuşludur düz yürü Gönül yolun kendisidir tez yürü...

Kaşınan bir yara gibi kaşınan bir ruh. Kanasa da kaşınmak ister. İç sesin tercümanı olan kaşıntı bu. Fısıltıların çığlığa dönüştüğü yankılar.. Görünmeyen durumların tarifi bu. Bir anda gelip geçen anların yakınlaştırılmış hâli. Kendisiyle mücadele edenlerin yorgunluğu bu. İlhamı, aklına hükmetmek isteyenlerin kaynaklarından alıyor. Durmaksızın...

sizin o kınınıza sığmayan merakınızyıllardır süren bu hıçkırık bu kara kışhiç ve kırık hiç ve kırıkşiirin yar etkisi bunlar ne olacak kibir iki okursanız sizin de bir şeyciğiniz kalmayacakdilin susturasıyla yalnızlığın sus faturasını size kesiyorum bu şiirdekendi kendime sustuklarım iyi böyledilimin ucunda ayakta duranbenim...

Alnımdaki bıçak izlerinde yankılananGökyüzünün zılgıtı bu suskuPanzehirini tanrıdan sakladıgı

12 Yıllık Gece, 400 Darbe, Ahlat Ağacı, Almanya Acı Vatan, Alphaville, Anayurt Oteli, Anna Karenina, At, Ayna, Babam ve Oğlum, Batan Güneş, Bir Avuç Dolar, Birdman, Bitter Moon, Bizi Hatırla, Canım Kardeşim, Casablanca, Colleteral, Beauty, Das Cabinet Des Dr Caligari, Dolor y gloria, Dövüş...

Bir izdiniz duruyordunuz yumak yapmış verirken bilgimi sizeeski harflerleydi, kol kanat gerenadımın üstünde adınız.Artık ne kürek ne yelkençağımızın ışıkla özgür hızı yalnızgötürür beni evinizeeviniz, başkentim, gezgin küre.

Ben, dostlarla rastlaştıkça düşen sesBen, başkalığımı açık açık söylüyorumDuvara tırmanan örümceği alıpbüküyorum sol ciğerimeçiçek kemiğimle karşıladığım Hidâyet’in kuşlarınıBen,anlatının kahramanıöpmek istiyorum kıvrılan başımı.

Ben, ben diyorum iki lafın arasında, merdiven dayamışımbüyük okyanuslardan daha büyük bir susuzluğa,kimlerle göz göze gelmişim, sözler toplamışım o gözlerdendefine haritalarındaki okunaksız el yazıları kadarokunaksızmışım, göbekten bağlanmışım mutsuzluğa.Ama onlar, solmaya eğilimli parlaklıklarıylatelaşlar yetiştirmişler sabırlarının arka bahçelerinde,bakmayı öğrenmişler ölülerin niçin yaşadığınagörmeyi öğretememişler ölülerin niçin yaşadığını,hep...

Mutlu ölüm yoktur o yüzden, gövdeyi sağır eden bir kin varsa Geyiklerden, yılışık konçertolardan, borsalardan kaçıp Ekmeği tuzla tartmaya alışmışsa insan Birikmişse can evinde sözün öfkesi Gidip o mübarek kana dokunmak ister O çocuklara, o babalara bakmak ister tarihin avlularından. Bir rövanş bekler, yeni...

Anneme rachel’i anlattım bir ara, tankların önüne yattık. Annem çoğaldı, yollara çıkıp bütün ışıkları bir bir yaktı. Gözyaşından bir ülke yeşertti sonra, genç bir ortadoğu. Esmer bir ekin yeşertti. Hislendi. Günlerce başında durdu. Ben korktum. Geçsin diye mülksüzler’e gittim, felak okudum. Dama düştüm. Çırpındım....

İşte bu vakit kolu kanadı kırılıyor günün bir halk, şarkısını gömerken toprağa. Çırpınıyor avucumda göğsünü yırtıp arzın o milyon sesli mızıkası. Kıyamet gibi hep ölü çocuklarla tanışmaktan korkuyor oğlum gözlerini kapatıp. Duruyor her yerde rengârenk, cıvıl cıvıl eliyle koymuş gibi bir ölüm atlası.

Koltuk altlarının kür evi-ilaçlanmış deridenbir mirasçı koşuşturan kırdaki harabeyio beni gitmeye özgüledisınır atıyas kıskacı- dildekisesi yutmayan toprakorada kaybedildiBen de olsam gözden uzak seyredilirdimbeni gözden kaybederdimdedi ki bulunursunağ iğnesinasıl çizerse sesi

Gövdem çok uzun zamandır pencerelerden uzakBu kaçıncı düğümdü bilmiyorumİçime attığınAl götür beni demekti her serzenişÖğrenmiştim oysaKendinden başka çıkış yolu yok insanın

eskiden ölümün gücüne inanırdımkalbimiz kırlara koşardı belki o yüzdendaha birçok şeye inanırdım ibrahimkelimelerin gücüne, yaprağın yeşil göğün mavi olduğunaannem ütü yaparken giysilerin canlanacağınayaprak titrediğindeuzaklarda genç bir kızın keman çaldığınasokakların okul, taşların tarih olduğunasuyun akarken ağladığına inanırdım

İşte enfiye kutusu. İşte toz.İşte aklını sandal işine kiraya vermiş ağaçetrafında dolaştığım gölgeoyunu da bitiyor. Tamburdan irkiliyor serçe.Çizgili diye, çemberli diye, çiçekli diyediye beni izleyecek olan etobur söz-cük cuk oturuyor: Işıkta ot karanlıkta et yiyen kelimeleryürüyor ağzıma. Nasıl bir insandıysam artık kanatlarımınuğursuz çırpınışlarını duyuyor...