İbrahim Yolalan ikinci şiir kitabı Teslim’de kendine özgü söyleyiş tarzını derinleştirerek yoluna devam ediyor.hangi kelimeye güvenipkoyduysam göğü cebimeonunla / öylecekoşarak çıkıyorum gölgelikteney şarkılara sığmayan güz kuşuey bitimsiz dünya / eksik morhançer kapının arkasındaseyyaleden kopan rüzgara tutunmuşsakın unutma

bizim evde çokça hastalanırdı türkiye,gurbet içimden ellerime kadar uzarsusam susam gözyaşı dökerdi simit yiyince,haç ve isalar arasından varınca müslüman mezarlığınaburada ölmesem derdim, burada ölmesem iyi.ne zaman türkiye’ye gelsem bilirdimbu bir rüyakoşar nenemin yanına nenem derdim öp alnımıuyanırım birazdan.uzun bir sabah açamadım gözlerimi.şubat yanığı kokan...

William Butler Yeats’ten sonra gelen en büyük İrlandalı şair olarak kabul edilen Seamus Heaney (1939-2013), 74 yıllık yaşamı boyunca toplam 12 şiir kitabı yayımlamış, 1995’te Nobel Edebiyat Ödülü’nü, ayrıca iki kez de —The Spirit Level (1996) ve Beowulf (1999) çevirisi ile— Whitbread Yılın Kitabı...

kaybolan şeftalinin ardından güvez yemişler veren ormansen elini uzattıysan bal damlamasın diye benim kuğum benim kuğum bal damlasın kangallar hırlıyor bu çok hoşuma gidiyor bir çember oluyorlar bu çok kor gibi oluyordişlerinden sıcak dumanı bu buzdan alna soluyasoluya eritiyorlar ama diyorum bu çok kor...

Dönmemek için çıkılanYolların başlangıcındayımYaşamla aramda toprakKalbimle aramda sevgi sözleşmem var

Şiirler ölmemeli, şairler kalbi için şiirler yazarlar. Bazen bir bir gideriz geriye yazılanlar, unutulanlar ve en çok kalbimizdekiler kalır.Şiirlere denk gelin.Kendinizi çok sevin. Şiirlerime denk gelirseniz bir hayalinizi herhangi bir şiirimin yanınanot edin ve gerçekleştiğinde o şiir kalbinize armağan olsun.

Budalalık, hata, günah, cimrilik,Kaplar ruhumuzu, işler bedenimizi,Ve besleriz sevimli pişmanlıklarımızı,Tıpkı dilencilerin haşaratlarını beslediği gibi.

“Seninle ömrümün her çağında dolu dolu yaşamak istiyordum. Çocukluğumu, gençliğimi, ihtiyarlığımı... Her çağımda sana kapısı ardına kadar açık olan ömrümün en çok ihtiyarlığını yaşamak istiyordum oysa. En fazla, daha fazla ihtiyarlığımızı merak ediyordum seninle. İkimiz de yaşlanmışız ve ikimizin de birbirine bakarken kalplerimizi çarpıtan...

Tatlı yağmur Cici yağmur Sözümü dinle Bırak serçenin yakasını Git tarlalara Biliyorsun ya Bekleyenler var Seni oralardaYine yağmur Camlardan baktırıyor bizi Sokaklara

Gecenin sahibi yüce Allah'ım Bu garip kuluna nusret ediver Kalmasın dünyada günahım ahım Bu garip kuluna nusret ediver Issız bir kuytuda kaybolmuş gibi Delice ararım kendi kendimi Bulmayı umarım bendeki beni Bu garip kuluna nusret ediver Oyalar insanı dünya işleri Ağartır saçları döker dişleri...

Çevresinden aldıklarını gördükleriyle tanıştıran yürek sahibi şairdir. İnsandan insanlığa çıkılan basamaklarda gözlemlerini yaparken duygularını da ayardan geçirir. Bu ayarlama, gökkuşağı gibi renkten renge, tonda tona geçerken kelimelerle sevgi adına, sevda adına mısralar inşa eder. O kadar ki bir satranç ustasının kalemiyle akın akın mısralarla...

Hayatın tam kıyısındayım Tutunmakla düşmek arasındayım Unuttum kimim, neyim Kendimi bulma çabasındayım.

Ben sende kalırım her akşam, Damların tepesinde üşüşünce kuşlar, Ben yetişirim seslerine, Akşamlara, Gecelere, fenerlere kibrit kelimelerim, İlk yağmuru senden bilirim...

Bir çocuğun penceresinden bakıyorum. Ben uyandım, Uyansın bütün çocuklar, Ben paltomu giydim, Paltosunu giysin bütün çocuklar. Ben tişörtümü giydim, Tişörtünü giysin bütün çocuklar. Hep birlikte dışarı çıkalım. Yazı çok severiz biz. Her gün dondurma yeriz...

Lâle Müldür’ün şiir yolculuğunun önemli duraklarından biri Saatler/Geyikler’dir. Akademisyen şair Emel Koşar, Lâle Müldür Şiiri-Saatler/Geyikler’in Felsefî Temelleri’nde Lâle Müldür’ün adı geçen eserinde Rainer Maria Rilke’nin Saatler Kitabı’nın ve Şeyh Gâlib’in Hüsn ü Aşk’ının izlerini sürüyor. Emel Koşar, Müldür’ün şiirlerinde geleneği dönüştürme şeklini örneklerle gösteriyor....

hangisiyiz tuz mu yara mıhangisiydin ilkinucuz bir numara benim ağladığımdeğil mi ki bütün ahbaplığımartık orada olmayan yüzünlebiraz da sen ağla.

Her zaman sessizdir oluşun masumiyeti Ego primum tollo, nominor quoniam leo Güçlü olan alır, güçlü olan kalır, güçlü olan güçtür Güçsüzlerin yanında nefes al Konuşamaz onlar, senin ruhuna bakarlar Anlamadan edemezsin, gözleri olan hiçbir şeyi.

Karşıyaka vapurundan bakıyorum İzmir’eYıllardır içinde yaşadım amaİlk defa göru¨yormuş gibi hayretteyimAğaçlar evlerin damları pencerelerÇizgi çizgi caddeler sokaklar göru¨nmu¨yorBiliyorum işçinin çıkını elindeÇantası öğrencinin memurunKimi yorgun kimi u¨zgu¨n kimi kahretmiş du¨nyasınaBelki şu evlerin arasındadır sevdiğimin eviBuluşacağımız gu¨nu¨n telaşı içindeSırtında sevdiğim entarisi(...)Karşıyaka vapurundan bakıyordum İzmir’eTanıdığım mı dostum...

Yaratılmanın derin denizindeSalınır memnunluğun yosunlarıDeniz dibi rüzgârlarıO buğudan Bir çocuğun yanağındaki aldan...Korkum şu: günbatımına tutulan kızlarDenizin kumdan geri çekilirken bıraktığı hareyi bilmedilerBatıştaki mecazı mecazdaki doğuşuMecazdaki doğumu bilmeyen kızlarDurdular karanlığın içindeBiliyordu bekledi kavuştuŞimdi yürüyor şimdi çınlatıyor ortalığıBütün içtenliği bütün suçsuzluğu ileBabasına bakıyorRuhu gülümsemeler içindeAllah’ın huzurundaRuhunda...

Gülün ölçü birimi güldür. Bu yüzden gülümser her hâl ve durumdaki kimi insanların, mahzun olmalarındaki abartısızlık kendiliğindendir. Güzeldir. Gözleri ile görüp, elleri ile işlerler “hatıralar haritası”nı. Elbet gamzede bir tavrı ahlaksızlaştıranlara hiç ama hiç kapılmadan yürürler.Benim hatıralar haritam -bir bakıma- mevsim şeridini, kış mevsimi...

Sonsuz tekrarlarla tanışmak istiyorum seninle Tanrı’m Sakınmayacağım kendimi ışığından Unutulmuş bozkırlar gibi İçimdeki aynaları senin göğüne açtım Tabiatında ayetler vardı Biliyorum Meryem de bir çocuktu ve kuşlara baktı Şam en nesim Rüzgarı içine çek Yoruldum Peygamberin içine çektiği rüzgarda soluklanmak isterim Ne oldu küçük...

Bir sen varsın hep saçların ağzınBir merdiven hücresindeuzak çağrışımlarla koşardın ya bensemseni sonsuz gelişinlesaçından tanıyor gülüşünden kaçıyoreğilip başını içlerimden geçtiğin zamanuzağa bir yolcuya karşı çıkar gibiArtık gecikmiş alışıldığım gidişinledavranılmaz üstünde durulmazhiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksemYüzün soygundan geçmiş öyle bir yerdedurmuş ki bakışın boynun bozgunüstünden...

Nasılsın faslı birkaç dakikalık dostluklarca esirdik Kıyamet koptu burnu kanamadı, bizdikDaha dün el kadardık ama bugün el olduk Beş parmağın altıncısı İngiliz Bir kuşaktık ki sarılırdık ne zaman gelse minberden bir ses Ceddin belinde teke bıçaktık, öldük soğuk su ile yuyalar Böyle pas tuttuk...

Kibritcebinden İstanbul çıkaran ya da kibritcebine İstanbul’usığdıran şair Rıdvan Dansuk! İstanbul o kadar küçük değil ama,anılarla sarıp sarmalayınca, uzaklar yakın olurken, kentin yüreğide Rıdvan Dansuk’un şiirlerinin belleğine gelip yerleşiyor.Değişen yasamlar, dünyalar, anılar canlanıyor!... Yalın, sıcak, içtendizelerin bangır bangır bağıran sözcükleri etkileyici! Sakin,abartısız imgeler okuru...

Vardı bir zamanlar rüzgârın şarkısıSon sanılan şeylerin ilk hâliTaşın okşanmasıTüy olup kıvrılması inceliktenAşkın bir evin kalbine dönüşmesiYarasız bir baykuşun ağrıdan çıldırmasıRüzgârın ıslık ıslık çığlığıDağın ortasından bir mevsim gibi ayrılmasıSokakları süsleyen yapraklarBu kokuyla deliren yerlerimizVardı bir zamanlar rüzgârın şarkısı…

yanılgı saatleri ayarsızferah bir cennet bahçesisırma köşk telkâri zamanlardasırça yürek biliyorazcık kırgınım rüyalardaçokça affetmiş ellerimkuyumcuda unutulmuş külçeiçine çekilmek girdabın içindebalıklar kaybında kendi göçününiçine çekilmek kelimelerin çağrısına büyülenmişkaygılardan azade sadece lüks belki de…

Coşkulu bir akarsuyun başını tutmuştu Zaragoza Çoktan kaybetmişti krallığını KastilyaHis/panik bir role bürünmüştü Arlesli kadınlarBoğa güreşinden yorulmuştu ValensiyaOksit/anca bir aksanla gülümsüyordu uçan halıPirene dağlarını aşmıştım akşamın loşluğundaGüneş batmış köpüren denizler uzakta kalmıştıUğultulu bir vals çökmüştü üstümüze Andorra’daPirene dağlarını aşmıştım gecenin boşluğunda

İhtiyaç fazlası bir gökyüzü fütursuzca ağlıyor,Ketum dağların sırtındaki bulut stokundan.Verem çehreli güneş kâfi derecede sızıyor,Tesadüflere uğrayarak bulutların arasından.Uçurum tokalı bir deniz, sinekkaydı bir rüzgâr.Tango şarkılarıyla birtakım yumuşak karanlıklar.

gizlemiştin oysa silik renklere nasıl çöktü kültabelan asılı fakat kaçırıldın boyacıdelirmiş fırçaların darbesiyle boyandı gecenseni samanyolunun kara deliği yuttuçiz bakalım şimdi tavansız bir odadaçürüyen gezegenleriağzı pas tutmadan çöken güneşi çizumutların, magması olmayan bir dünya gibidir

bana inanacak cümlelerle başladımazalan karanlığın kırık yerindenbir selam çıktı birkaç söz inceden bir şiirdokunsam kırılacak bir ses sendenkimi göndersem dostluğuna yeleli atlarıngüzelliği çocukluktan kalmafırat’ın akan yerlerinde durur düşlerinkuşkusuz suçlusun uğrasan hangi atlasa

evdeki eşyalarseslerini alıp çekilince ortalıktansoframa bir tabak daha sokulurçayım tazelenirdi kendiliğindenben anlardım kisen geliyorsun

Sen eyIssız şairlerin tapınağıUlduz Dağı, gel beniAl beni Ulduz Dağı!

Hüner değildi labutları devirmekSızdı tene o heyula çember nasıl da uygunDönüyoruz karnaval gecenin kucağındaOyalandığımız kırık ezgi, yorgun sır ah!

Uyu. Gecenin duasıdır. Karşılığı tarifsiz rüyalar ışığındadoğan. Tırnakların morluğunda, dişlerin sıkılığında, saçdiplerinin sıcaklığında beliren. Ey sen! Yarın geri geldi.İhtişamlı girişi görülmeye değer. Değer eteklerine dağınsuçu yok.Sarktım. Demir çevrili balkondan. Oyuncak nehir akıyorduaşağıdan. Altımdan kayıyordu yeroğlu. Büyümüyor. Saçlarıuzamıyor. Kırpmıyordu gözlerini. Büyüktü masada ikrâmedilenler. Yeniyor. Artıyor....

Kuşlar, Balıklar Ve ŞairlerYıllar önce kuşları çalınan mahalledeki bir abinin, “Sengüzel konuşuyorsun. Kuşlarımı çaldılar gece. Benimlekarakola gelip durumu sen anlatabilir misin” ricası üzerine,birlikte karakola gittik. Karakol amiri, şikayetçi abiyikarşısındaki sandalyeye oturttu. Ben olanları ayaktaanlattım, karakol amirine. Bana bakmadan dinledi beni.Sonra şikayetçi abinin gözlerinin içine...