Ben, dostlarla rastlaştıkça düşen sesBen, başkalığımı açık açık söylüyorumDuvara tırmanan örümceği alıpbüküyorum sol ciğerimeçiçek kemiğimle karşıladığım Hidâyet’in kuşlarınıBen,anlatının kahramanıöpmek istiyorum kıvrılan başımı.

Ben, ben diyorum iki lafın arasında, merdiven dayamışımbüyük okyanuslardan daha büyük bir susuzluğa,kimlerle göz göze gelmişim, sözler toplamışım o gözlerdendefine haritalarındaki okunaksız el yazıları kadarokunaksızmışım, göbekten bağlanmışım mutsuzluğa.Ama onlar, solmaya eğilimli parlaklıklarıylatelaşlar yetiştirmişler sabırlarının arka bahçelerinde,bakmayı öğrenmişler ölülerin niçin yaşadığınagörmeyi öğretememişler ölülerin niçin yaşadığını,hep...

Mutlu ölüm yoktur o yüzden, gövdeyi sağır eden bir kin varsa Geyiklerden, yılışık konçertolardan, borsalardan kaçıp Ekmeği tuzla tartmaya alışmışsa insan Birikmişse can evinde sözün öfkesi Gidip o mübarek kana dokunmak ister O çocuklara, o babalara bakmak ister tarihin avlularından. Bir rövanş bekler, yeni...

Anneme rachel’i anlattım bir ara, tankların önüne yattık. Annem çoğaldı, yollara çıkıp bütün ışıkları bir bir yaktı. Gözyaşından bir ülke yeşertti sonra, genç bir ortadoğu. Esmer bir ekin yeşertti. Hislendi. Günlerce başında durdu. Ben korktum. Geçsin diye mülksüzler’e gittim, felak okudum. Dama düştüm. Çırpındım....

İşte bu vakit kolu kanadı kırılıyor günün bir halk, şarkısını gömerken toprağa. Çırpınıyor avucumda göğsünü yırtıp arzın o milyon sesli mızıkası. Kıyamet gibi hep ölü çocuklarla tanışmaktan korkuyor oğlum gözlerini kapatıp. Duruyor her yerde rengârenk, cıvıl cıvıl eliyle koymuş gibi bir ölüm atlası.

Koltuk altlarının kür evi-ilaçlanmış deridenbir mirasçı koşuşturan kırdaki harabeyio beni gitmeye özgüledisınır atıyas kıskacı- dildekisesi yutmayan toprakorada kaybedildiBen de olsam gözden uzak seyredilirdimbeni gözden kaybederdimdedi ki bulunursunağ iğnesinasıl çizerse sesi

Gövdem çok uzun zamandır pencerelerden uzakBu kaçıncı düğümdü bilmiyorumİçime attığınAl götür beni demekti her serzenişÖğrenmiştim oysaKendinden başka çıkış yolu yok insanın

eskiden ölümün gücüne inanırdımkalbimiz kırlara koşardı belki o yüzdendaha birçok şeye inanırdım ibrahimkelimelerin gücüne, yaprağın yeşil göğün mavi olduğunaannem ütü yaparken giysilerin canlanacağınayaprak titrediğindeuzaklarda genç bir kızın keman çaldığınasokakların okul, taşların tarih olduğunasuyun akarken ağladığına inanırdım

İşte enfiye kutusu. İşte toz.İşte aklını sandal işine kiraya vermiş ağaçetrafında dolaştığım gölgeoyunu da bitiyor. Tamburdan irkiliyor serçe.Çizgili diye, çemberli diye, çiçekli diyediye beni izleyecek olan etobur söz-cük cuk oturuyor: Işıkta ot karanlıkta et yiyen kelimeleryürüyor ağzıma. Nasıl bir insandıysam artık kanatlarımınuğursuz çırpınışlarını duyuyor...

Bilmek zor değil, tarihler ortada, 2018’den beri haikularla yolda,yollardayız.Nur Özalp’la haikuların diline yaslana yaslana menzile varmayaçabalamamızın hepsi burada artık.Haiku, bir başka yazma, düşünme disiplini. Kıssadan hisseler değil, belki oda var gizliden gizliye, ama, daha çok sezdirmelerle dünyayı yoğun algılama.Bazen gün aşırı, kimi zaman da...

Bir ağacın önünde size nar koksun diye mi hep uzattım sözlerimiBöyle çırpınan kelimeleri düşüncenin bir sisin içinde yitirdi sesini

Nefes arası uzayacak ölüm öksür öksürkusuru örtük kozmos av ne yaman ayindelinecek zara tünemiş mitos mışıl mışıluyanır mı canavar uyanır mı midede dilsürekli koşan bir kaplan var aklımdailik çektim içime yalandım tuz gölündeetim sıklaştı kabuğa doğru fışkırdı irinfışkırdı alev toplandı yer gök su kadınsürekli...

Zırhını bürünmüş bir çavuş misal,Hendeklere düşüyorum düşümde.Tutturgaçla iliştirmişim maraz bir ülkeyi hüviyetime.Hörgücünde devenin, çöl taşıyorum engin sulara.İçimin mim noktası güneşte kıvrılıyor.Yaradan bilakis seviyor hilkat ezgisini,Fısıldıyorum.Beşerse pörsüyor bir anda.Lakin fırınlansa da, kaklaşmıyor içi.Ve sonra evrak kayıtta mühürlüyorum tüm bitleri.Hendekten biteviye bir gazinoda dağıtıyorum canımı.Dişil masalar.Eril...

Asla esnetme göğsünü o kanalda akan kirli suyunhürmetineGece ağzında karanlık durur herkesinSessizlik delirtir, kedi delirtirBir mavi çadırın soğuk altıGizlendi beyaz pardösü esmer yüz ve uzun kara saçlarElim değip durdu o soğuk usturayaBaşımı anam diye yasladığım taş ve dere cinleriDavul var düğün varEğdim eğesini dilime...

‘’Yılmaz Odabaşı, Türkiye’de yaygın anlayışa karşı oldukça etkileyici ve özgün bir şair’’ Guardian Daily‘’Biz biraz da Nazım Hikmet’ten korktuk, şiir yazmadık. Yılmaz Odabaşı ise, 80’lerden itibaren bu toprakların güçlü dizelerini yazdı.’’ Yaşar Kemal‘’Eğer şarkılarımızı dinliyorsan, şiirini okuyor ve duyuyorsak, biz birbirimizi de omuzluyoruz aslında....

Şiir: Seher vakti kovanından çıkan bir işçi arı, kilometrelerce uçarak binlerce çiçeği ziyaret eder. O gün hangi çiçekten işe başladıysa akşama kadar o çiçek ailesinden başkasına konuk olmaz. İlkbahardan sonbahara kadar her gün aynı işi yapması arının şiirinin kaba inşası, bütün petekleri doldurup bize...

Tek sistemli gezegenlerde sular çekilir...Bir yerde ilişki yoksa orada üretim yoktur...Sonra evren sessizliğe bürünür tıpkı bir ölüye benzer ve bu sessizlik devam eder...Sadece boşlukta sistemler oluşurO sistemler boşlukta birbiriyle ilişkiye geçer ve tüm dengeler teraziye dönüşür.

Tanrım, iyi insanlar olduğumuzu biliyorsun,bize daha çok verMeryem açsın bacaklarını, yeni İsalarımız olsunve Tanrımsenin de doğum günün kutlu olsun!Tanrım, en iyi sen yaparsın aşk filmlerini,seviyorum gülümse biraz,Hollywood iyi, şimdi çekiyorumama öyle güzelsin ki, aklım almıyor bunu,ne diyordukTanrı Amerika’yı korusun!

Çünkü kül ve köz anladım kül ve köz bildim şiiriEy budala ey bulduğu her daldaGama yol düşüren üzgün kuşlar yoldaşıEy hüzne erken verilmiş çırağıKırılmış, boylu boyunca toprağa serili her papatyadaEy üzerlerine dökülen üzgün şafağı öpüpKederler ve acılarla kol kolaBaşlayan çağın kapkara ağıdına

Öztürk Uğraş, 1957 yılında Kars'ın Susuz ilçesine bağlı Çamçavuş köyünde dünyaya geldi. Yaşamının son anına kadar İstanbul’da Mezarlıklar Müdürlüğü’nde çalıştı. ‘‘Mezarcı şair’’ olarak tanındı ve ‘tek mülkün hiçlik olduğunu’ kabristan gülleri arasında deneyimledi. Şiiri hayatına, hayatını şiire içerik kıldı. Kendine has bir dil ve...

Servi Kozalağı uzun aşk işçisi, Cim dağının ardında Ay’ı törpüler zahmetsiz. Buğulu saatleri öperken o ne bir sultan ne de kadın. Yakar göğün fenerlerini içkin arzuda.3 Sarar sis solar tiz ses3 Boğuşur durağan matemle4 Asılı kalır. Gece

ne güzel kazıyorlar toprağı tarih sökücülerbir göçten yeni dönmüş kuş sürüsüiki şahane pilot, iki gökdelenüç elma, üç prensesbolca cadı süpürgesidört grev sözcüler, işçiler, makinelerbizi bulduklarında hâlâ kaygılı olacağızkapsülüm tek kişiliktir!onu okuyacak bir android'dir.

Küçük bahçeden bakınca denizsabahın sisiyle genişlemişyeni bir başlangıç gibi görünüyor,kıyı boyuncagit gidebildigin kadar. Senbüyük kentlerden geldin, bulvarlarınuğultusundantuzundanunutkanlık yapan ince tozundan…yürümene bak sen,eski bir cangılın içinden çıkılabilirseböyle yürüyerek çıkılabilir.

bak! kuşun kanadına değdi ateşkül yağdı başımızasana güzel şiirler okuma dedimumutlanma dünyaya

Pırıl Erler, her şiirinde bir öykü anlatıyor sanki ama bu öyküler eyleme değil, imgeye dayanıyor. Anlatı olanaklarının birçoğundan yararlanıyor ama asla anlatımcılığa düşmüyor, yaşamı damıtıp ruhumuza şiir olarak akıyor. Pırıl Erler, şiir serüvenine tanık olduğum bir ozan. Sözcük seçimindeki, öz-biçim ve biçem uyumu konusundaki...

Tarih: 30 NisanZevahiri meyus bir odaydı yazıldığın yer.Ehvenişer sen, bilirsin!İçinde bütün acıların zeyrek.Haddizatında bütün sevginle,Bırakıp gittin buraları.Sarı bir fotoğraf safderun asılı, rast geldim.Berceste, seni ben asmadım ki;Sirayetinin algılanışıdır anlatılan. Vaveyla ile en son nerede kalmıştı gövdem.Nasıl buraya sürüklendi ayaklarım.Şu karşımdaki asimetrik kadın resmi,Ne kadar...

Asırlık HayatBir hayat yaşanıyor ülkemdeBiz son asra şahidizKimi sevgi gibi yumuşakBazen bıçak gibi keskinKimi damı akan bir gecekondudaBazen sokakta aç biilaçKusmuk, kusmuk sokaklarGazeteler cinnet getirirKimisi doymaz, kimisi yoku yetirirBu asırlık hayatta bizDertleri birden içtikFazlasını biriktirdikMutluluğu zamana yayıpYakalamayı bekledik bekledikEski bir mavzerSoğuktan elimize yapıştıKıyamadık hiç...

Vardır elbet bir sebebi,Sensizliğimin.Ama bil ki,Bu üzgün hallerim senin için değildi.Kendim içindi.Senin gibi bir kadını,Acaba bir daha yaşayabilir miyim ki?Soruma cevap veremediğim içindi.Hâlâ o sorunun bir cevabı yok.Olmasın da zaten sorun yok.Bu satırlardan, sorun olduğunu zannetme.Çünkü sorun sen değilsin, yine benim.‘Açık yara sesimiz,Tan ağarır...

Uçarak gelip konup göçerBunlar derin izler bırakırUmut getirip götürürlerİşte bak göçmen kuşlar bunlarMerdan GülenAşıklar, şairler edebiyatımızın mihenk taşlarındandır. Onlar olmasa edebiyatımızın zaten kendisi olmazdı.…Hasılı aşıklık, ozanlık, şairlik kimsenin tekelinde değildir. Dolayısıyla nice Karacaoğlanlar sevgi var oldukça, nice Yunus Emreler aşk oldukça, nice aşık Veyseller...

Şiire çok küçük yaşlarda babasının etkisi ile başlayan Mehmet Çelik, bu etki ile Arap, Fars, Türk ve Kürt şiirinin klasiklerine merak sardı. Türk dili ve edebiyatı öğreniminden sonra şiirleri ve yazıları; Hazan Yedi İklim, Artos, Seyir, Temmuz, Yolcu gibi dergilerde yayımlandı. Döneminde iyi bir...

eksik kalmasın içimizde, ne bulursak dolduralımpanayır yeri olsun, atla karınca nasıl olur şimdiamann kimin suyu çıkmış ne önemi varne önemi olsun ruh filan ne kiyerine yeni şeyler alalımparlak yeni şeylerüzerine titrenecek hiçbir şeyin kalmadığıgünlerdirdurmadan sarsılıyorsam göğsümdenbana şans dileİniş İzni, Fasıllar ve Ağıt olmak üzere...

Muhit Kitap Türk şiirinin önemli isimlerinden eserler yayımlamaya, devam ediyor.Edebiyat yolculuğunda yerini sağlamlaştıran, şiirini güçlü bir gelenek damarından besleyen Said Yavuz, Üşüyen Eller Divanı ile Muhit Kitap’ta. Kuşağının önde gelen isimlerinden olan Said Yavuz’un Türk şiiri adına söyleyecekleri merak uyandırıyor. Yavuz’un son kitabı dikkatli...

Şiwan Ali Yılmazdağ sanata gönül vermiş, sanatın her dalına meyil eden, sanata aşk ile bakan bir sanatçı. Asıl mesleği heykeltraşlık olan Yılmazdağ, sanatın her renginin birbiriyle bağlantılı olduğu gerçeğiyle hareket etmiş ve bu bütünlükte yerini almaya karar vermiş biri. Bazen resim çizdi, bazen bir...

Muhit Kitap, genç isimlerin ilk eserlerini okuyucuyla buluşturmaya devam ediyor. Şiirde gelecek vaat eden Tayfun Doğan’ın ilk şiir kitabı Dünyaya Misafir, kitapçılardaki yerini aldı.Hatırla, zor günlerin bıraktığı iziHatırla, annesiz bir evin sesini.

geceyi geçeli çokağıtları yırtıp atalı çoksana bakalı, nehirleri öpelioldumerdiveni eksikmiş hayatınboşu’na yuvarlanmamışız dibinecehennemin dibine dibine geceninkaranlığını aldım sanageldim

Şiirden şaire -şairden şiire de- giden uzunlu kısalı, portre(ler). İmgelerle yürünen yolun sonunda açılan pencere(ler), kapı(lar), portre(ler). El alınan, şiirinden durmadan yeni şeyler öğrenilenşairlere saygı(lar).Onların şiirine bürünmeden onlarla bütünleşme; yeni esinler devşirme. Artık kullanılmayan bir formun yeniden hayata geçirilmesi, zaten hiç ölmemiş olan şairlerin...

kâğıda bakarken ormanı kaçırıyor insan,toprağa bakarken gözlerini,karanlık ağaçların, o tenha ve yeşil maskenin,karbon ayak izinin,baykuşun bile duymadığı bir dilin,topraktaki humusun ve mezardaki dirimingüneyi gösteren sesine rağmen,eyvah! ne oluyor da bildiği dalı kesiyor insan?

Pamuktan geliyorlar, hasattan bir türKömürkadarsiyahgözlüsaçlıkarkadarbeyazvekangibi¬kırmızıdudaklıkızıormana kaldırmış yedi kişiTimsahî çığlıklarıyla medya o an pürtelaş mehterandolayıp gözüne bir kordonbahaneyle, cinsel suç deyip ikiye bölermiböler kurbanı sonradan yargıişin aslı anca mezar paklar bundan böylenefesinden yırtılan hayatı

“O güçsüz önsezisi geleceğin, O çıkmaza girmiş hayaller, yalan söyledi;Ve görebiliyorum, belirtileri, belli olmasa bile.Ve verimsiz kehanetleri - Görebiliyorum, Bu katlanılamaz trajedi Bir tanrıya layık, insana değil!”“Anne Tragedyası” adı altında topladığımız, iki manzum tiyatro oyunu ile benzer temadaki şiirlerden oluşan bu kitaptaki metinler, ilk...

Sonbaharın yağmurları,Daha tatlı gelmeye başladı.Seninle, Hayat yeniden başladı...

Gönlümün en derinine koyduğum herkes; boğuldu…

Sevgili Meleğim;benim cennet kokulum…Aslında çok şey var yazmak istediğim;ama bazen aklımı toparlayamıyorum işte…Sen sessiz sedasız durduğuma bakma,aslında fırtınalar kopuyor içimde.Bir ucu eksik kalıyor hep hayallerimin, ümitlerim hep yarım.Ancak gülüşündeki o masumiyete,Bakışlarındaki o berrak samimiyete sesleniyor ve diyebiliyorum ki;Sen…Yusuf’umSen büsbütün her halinle benim kabulüm, emanetimsin.Anlatması...

Ben Umut Yalvaç, ilkokulda okuyordum. Daha sonra amansız bir hastalığa yakalandım, ama ısrarla okumaya devam ettim. Bu hayatta bana güç veren iki şey “güven ve cesaret”. Hala bir umudum varsa bunu güven ve cesarete borçluyum. Bana güven veren şeyde “akıl ve zekâ”. Bunun için...

Kederli manzaramın muazzam renklerine hele bir bakın,Kekiklerin kokusu, çiçeklerin güzelliği cana çok yakın.Ruhum kelebek gibi uçuyor, Uludağ’ın suyunu içiyorum.Doğayı ektim sineme, ilhamlarımı durmadan biçiyorum.

Nice uygarlıklar geçti,Nice barbarların tebessümüyle alevlendi insanlık.Hangi kadın okuyacak, Hangi şair yazacak bunu,Var mıdır?Var mıdır? Sarılması imkansız açılan yaraların hislerine kapılan annelerin gözyaşlarını yazacak.Var mıdır? Yoksullukla mücadele eden bir babanın akşam eve gelirken çocuğuna yedirdiği ekmek kırıntısını.Var mıdır? Üzerine giyebileceği üç beş elbisenin olmadığı...

Anı Yaşa!Ansızın gelen ölümler kulun sırat-ı müstakim üzere yaşaması gerektiğinin en büyük sebebedir. Ölmek için kıyameti veya yaşlanmayı beklemek insanın içinde bulunduğu en büyük şeytani yalandır. Zira her ölüm bir kıyamet ve her salise (hatta an) yaş skalasında bir yaşlanmadır. Kulluk, bir geceye sığdırılmadığı...

Necip Fazıl Kısakürek;“Gençler Allah Resulünün beklediği nesil var. Ya olun ya ölün.”Güney Bedir;“Olmak İçin ölmeye razıyız üstad…”

Sevr dağı devrim tepesi ne doğduğun yer ne de doyduğun yer dinini yaşayabildiğin yere hicretHicret cemaatten devlete bir yürüyüştür devrim dağının yani sevrin tepesineEn tepesine bittim noktasına çıkmaktırGelecek yardım eteğindede gelir diyerek süklüm püklüm oturmaktırİlahi yardımın gelmesi içinGök kapılarını sarsmak yaniBittim noktasına vardıktan sonra...

20. yüzyılın ilk yıllarında Rusya, insan bilimlerini ve dünya edebiyatını derinden etkileyecek gelişmelere sahne oldu. Bu kitapla okuyucu Rus Biçimciliği, Kübo-Fütürizm ve Akmeizm'in serüveniyle; bir başka deyişle Rus Modernizmiyle baş başa kalıyor. Mayakovski, Hlebnikov, Mandelştam ve daha pek çok Avangard Rus yazarının kaleme aldığı...