Claudia küçükken ailesini kaybetmiş genç bir kızdır. Ama onu o kazadan kurtaran kişinin kaderinin bir parçası olduğunu bilmemektedir. Hayatında her şey yerli yerinde olmasına rağmen yine de bir şeylerin eksik olduğunu düşünmekten kendini alıkoyamaz. Sanki bir şeyler olması gerektiği gibi değildir. Belki de Claudia...

Biraz benden, biraz toplumdan… yaşanmış…yaşanması muhtemel... hikayeler topluluğudurbu yazılanlar.DM’den yürüyüp beğeni atıp,dürten dürtülenlerin… selficilerin… gelen zamlarave hayat pahalılıklarına takılmadan beğenilerinitakip edenlerin… ekran yüzlerine aşk ve sevgiduyanların… erozyona uğrayanların hikayeleridir.Klasik bir cümle başlangıcı olan; hemgülümseten hem düşündüren diye yazmakisterdim fakat sadece GIRGIRI bol diyorum…

Değil mi ki bilmeyenim ben, görmeyen. Görmedim, bilmedim. Gereklilik kipine bağlanmışlığım bu yüzden. Bu yüzden –meli –malı eklerini sözcüklerime iliştirmem her seferinde, yapmalıyım, etmeliyim, kazanmalıyım şeklinde. Bir zorunluluğa, bir mecburiyete kendimi hapsettim durdum. Dönüp dolandım bir zaman.Gereklilikten şartlanmışlığa çıkardı beni cümlelerim. -se –sa ekleri...

"Muhterem ablalarım, teyzelerim evlenmeyi düşünmüyorum. Eminim ki oğlunuz parmakla gösterilecek dereceye erişmiştir fakat şu anlık halimden memnunum" Ne kadar da kendinden emindim halbuki. Sonra ne mi oldu... Mecbur kaldım. Tamam, İnsan çoğu şeye mecbur kalır.. Okumaya, çalışmaya, susmaya, konuşmaya ama kimse evliliğe mecbur kalmaz...

“Ev”Seni, yorgun argın uyanmış bir şekilde, pencerelerden sabaha bakarken gördüm. Yüzünde dünden kalma bir ay, bir ışık gözlerinde. Ama nasıl desem de sızlamasa içim, nasıl anlatabilsem de ayıp olmasa bahçelere. Evinizin önünde bir çocuk, çocuğun ellerinde birkaç mendil, biraz da bozukluk var belki cebinde,...

Her anlatıldığında, anlatıcıdan bir şeyler bulaşan efsaneler, doğdukları toplumun ortak hayal gücüdür aslında. Korkularını, sevgilerini, umutlarını dillendirirler bu yolla. Ne zaman ki yazıya dökülür; yaşayan, yaşadıkça gelişen bir varlık olmaktan çıkar, mumyalanması tamamlanmış bir ölü olurlar. Bakmasını bilen gözler, bu mumyadan dönemine ve yöresine...

İslam ülkelerinde kadın olmak zordur. Kendini din alimi gibi gören öyle softalar var ki, kadını horlar, kadını aşağılayan kocalar, kayınvalideler, maçolar, insan kılığına bürünmüş erkekler kadını yalnızca "dişi" olarak görür, onlara mal, bir köle muamelesi yapar. Tarlada, bağda, bahçede çalışan, evde anne eş olarak...

Yusuf’un en büyük suçu, devletini işgal eden askerlerden birini canından çok sevmekti. Bir yandan vatan mücadelesi bir yandan bu kara sevda her geçen gün bitiriyordu onu. İmkânsız bir sevdaydı bu, düşmandan yar olur muydu? Vatanıydı söz konusu, dul kalmış kadınların ve öldürülmüş babasının kanı...

Düşünceli ve duygusal bir beyne; duygusuzluğu, hiçliği, yalnızlığı öğretemiyordum. O beni hep vurdum duymaz, alıngan, kendi halinde yaşayan biri olarak görüyordu. Oysa yitik bir ülkenin en kalabalık şehriydim ben; bütün sokakları yalnızlığa, bütün kaldırımları karanlığa çıkan. Hayatımda yolları ve gözleri hiç unutamıyordum. Yürüdükçe azalan...

Saddam Hüseyin düzeninin zulmünden Amerika ve yandaşlarının askeri işgaline savrulan Irak. Dağıtılan ordunun işsiz kalmış askerlerinin önce eşkıyaya sonra da İslamcı silahlı çetelere dönüştüğü bir vatan. Vatanın bağrı Bağdat’ın orta yeri Mreydi Çarşısı.Fırınından kasabına; kitapçısından kuyumcusuna; her türlü ilacın satıcısından her türden devlet belgesini,...

Düğüne davetli çalgıcıların, varlığına bir türlü ikna olmadığı bir dağ köyü orası; gitmeseler de yolu curcunalı.Hakikatin, bir gün ortaya çıkması için tanığa ihtiyaç duymadığı; bir polenin bile gerçeği döllediği sınır boyu orası, cinayetlerin gözden ırak olduğu.Ağaların, marabaları koştuğu kanlı ekin toprağı; düzenbazlıklarının, hilekârlıklarının, fesatlıklarının...

Dünyanın hızla değiştiği bir dönem. Dünyayı döndüğünden daha hızlı değiştirmeye cüret eden bir kuşak. 1968’in isyan günleri. İsyan günlerini devrim günlerine dönüştürmek isteyen gençler.Bu gençlerden biri de tutkuyla bağlı olduğu futbolu bırakıp devrimci olacaktır. Tarsus’tan üniversite öğrenimi için ayrılan Oral Çalışlar’ın aklında öğrenci liderliği,...

Zihninde geçmişin gölgeleriyle günü yaşamaya çalışan insanların öyküleri. Herkesin ortasında yalnız adım atmaya mecbur bırakılmış, alıştırılmış insanların.Ama umudu mahmuzlayıp geleceğe bakabilme çabasına sıkı sıkıya tutunmuşların.Aniden yağmurlar mevsiminden güneşin boca edildiği günlere varanların; küllenmiş bir aşkı, Akdenizli bir sokağın imgesiyle alevlendirebilenlerin; “Kimin kime liman olduğu...

Ben, sen ve o ile başlıyor her şey. “Kim o?” diye soruyoruz kapımız çalındığında. Türküm, Kürtsün, Ermeni. Dilde sürüyor yaşamın göze batan ayrımları: “Başka, Çingene’ye derler.”Ama “Bambaşka bir insandır,” dediğimizi yüceltiyorsak “O adam bir başka” dediğimizden uzak duruyoruz. Sonra “diğer” oluyor, “tuhaf” oluyor, “öteki”...

İnsanlar genellikle yaşamlarının ikinci bölümünde yazar olurlar çünkü bu bölüm anlatılmayacak kadar sıkıcıdır.İlk dönemde yüzbaşılıktan emekli olunca ikincisinde generalliğe yükselen bir yazarın kitabı çok satabilir örneğin...Çocukluğuna, gençliğine gitmeyen bir yazar düşünün..?Veya "hayran"ları tarafından kaçırılan bir yazar...Hatta ödül kazanan bir yazar, övgü ve saygı yığınının...

Fotoğraf karelerine sabitlenmiş sahte mutluluklar. İletişim kurma çabasını, iletişimsizliği, Proustvari kayıp zamanın izinden gitmeyi, geçmişi kabullenemeyip bambaşka bir yaşamın hayalini kurmayı cisimlendiren bir eğretileme olarak paralel evrenler... Kapitone? Tekinsizlik, zaman ve mekân algısının kademeli olarak zayıflatılması, aynı anda olarak birden fazla düzlemde varolabilen iç...

Adana, güneşin kenti... Yaşamın da sımsıcak sürüp gittiği, içtenlikle yol aldığı, sokağa taştığı açık hava tiyatrosu. Tablacıları gibi seyyar değişken bir âlem. Göreni hayrete düşüren, hadi canım sen de, dedirten bir karmaşa. Köprüleri, kıyıları, mahalleleri, sinemalarıyla topyekûn bir hafıza mekânı...Adanalının attığı her adım olay,...

En çok özlenene yazılır mektuplar. Şefkat için anneye, hasreti dindirmek için sılaya, sevdaların en karasına; çok çok masumiyet onayına, af dilemeye, barışmaya...Ama hiç bir kadın, hiç bir şey laLi Berte kadar özlenemez çünkü özlemek laLi Berte’dir.Özlenir ama kolay kolay bulunmaz. Bulmak için aramak gerekir....

“Ona göre hayatına giren herkes tıpkı nesneler gibi ikiye ayrılıyordu: Yaşamına hizmet edenler ve etmeyenler... Karşısına çıkan hiçbir insanın varlığına hizmet etmek dışında bir anlamı yoktu. Onlardan nefret etmiyordu, öfke duymuyordu, onları seviyor ya da sevmiyor da değildi, sadece ihtiyaç duyuyordu. İşte bu olağanlaştırma...

“Ayağa kalktın mı biter çocukluk” artık emek verirsin yaşama, işçi olursun. İşte simit satıyor çocuklar oyun oynamaya hasret çağında, fındık topluyorlar kitaba doyacakları kuytularda, pamuk topluyorlar yıldızlara bakacakları bir merceğin hayalinde, pamuk döşeklerde ölüyorlar.Doğduğu değil “doyduğu toprağı memleket belliyor” emek verenler. Belki bu bir...

Kadınlar vardır, erkekler vardı. Birbirlerinden dünyalar kadar uzaklardı. Bir ara Mahmut Yıldırım bazılarını aynı düşün içine girmeye davet etti. Bir kadın ve bir erkek aynı düşü “düşündü”ler. Kadın erkeğin, erkek kadının düşüne düştü. Sonra bu düşlerin peşinde öykülerini yazdılar.Düş bu ya bazen bir otel...

Sıradışı, şaşırtıcı, çarpıcı ve benzeri onlarca sıfatla anılan; büyük beğeniyle karşılanıp duygusal dalgalanmalar yaratan AmoresPerros-Paramparça Aşklar Köpekler filmi üzerine estetik, teknik, sanatsal, siyasal, eleştirel 17 çeşitleme... * * *“… Ne aşklar ne de köpekler yalnız bırakır insanı. Ta ki gaddar ve aptal bir insana...

Yaşamın ortasına bırakılmış iki kız kardeş. Anne babanın bilinmezliğinde yetiştirme yurdunda büyüyen sahipsizler. Yetişkinliğe adım attıklarında yoksunlukları varsıllıkları olan iki arkadaş.Sırlar yumağının ucunda yeşeren umutlar. İhanet kurgusuna eklenen hınç duygusu, pusu ve barut kokusu. Giderek büyüyen bir sarmaşık gibi yaşamı saran fısıltılar. Çocukluğa dönüp...

Bir bavul ya da denk; bir bilet ya da uzun bir yürüyüş; bir mülk, apar topar terk edilmiş ya da bir ev, “kapatılmış” veya “dağıtılmış,” eşyaları satılmış ama bolca hüzün, içe akıtılan gözyaşı; dönüşü baştan unutulmuş bir gidiştir göç. Ama hepsinden önemlisi insanın değersiz...

Plajda aheste bir tango çalmakta. İnsanlar neşeli. Denizde bir çocuk enginlere doğru kulaç atmakta, anne baba gururlu. Tango aheste aheste çalmakta. Anne endişelenerek çocuğunun peşinden denize girer. Güneşlenenler şimdi dans etmekte. Baba eşinin de çocuğunun da dönemeyeceğinden endişelenerek hızla yüzer. Müziğe eşlik edenler bu...

“Taş üşümesi” taş gibi ağır bir söylemdir. Taşında bir dili vardır ve bu yerel olduğu kadar evrenseldir de. Tıpkı çiçeklerin, kuşların, suların dili gibi.Taş taş üstüne örülen bir yapıda yerini yadırgayan taş üşür. Taşa yeniden şekil verilerek yüzyıllar boyu yerleşeceği yeri bulması sağlanır.Peki ya...

“ Kolay yazabiliyorlar mı, sessizlik mi arıyorlar yoksa yalnızlık mı? Belki de kimsesizlik... Tutkulu okurun yazara sorularıdır bunlar. Bir de "Nerede yazdıkları?" sorusu var, "Nereyi?" sorusuyla beraber. Elbette bir şehirdir bu, edebiyatçıların da "başka bir şey ummadan arkasından gelecek" olan.Esme Aras da "merak"ına yenilerek...

İnsanların kediler hakkındaki en büyük yanılgısı bir kediyi sahiplendiklerini düşünmeleridir oysa tam tersi doğrudur. Hatta evrende mevcut pek çok akıllı yaratık kediler tarafından sahiplenilmiştir de diyebiliriz.Sekter de tam bunu söylüyor, artık Ahmet Hakan bile kabul etmiş bir kedinin sahibi olamayacağını. Ama dedikodu çok, Sekter...

Yıl 1937, eski Amerikan Koleji binasında kurulan Kızılçullu Köy Enstitüsü... Bu “taş mektep”in girişinden süzülen ahşap bavullu gölgelerin en sessizidir Ahmet Bilek. Manisa Kula’dan gelmiştir ve 1960 Roma Yaz Olimpiyatları’nda güreşeceği Maxentius Bazilikası’na giden yolun en başındadır henüz.Müfredatında sporun “besin” kadar önemli olduğu belirtilen...

Meyhanecinin bile “Allah bin bereket versin,” dediği bir ülke burası. Kumpanyaların uğrayıp sanatı, eğlenceyi, hazzı, zevki bolca boca ettiği kasabaları meyhaneli bir diyar.Sokakları dar, meydanları çeşmeli… Pusu da kurulur, cinayet de işlenir bu yerlerde.Kim vurduya gidilmez ama…Sırları alenidir, “buralı”dır. Piçleri bol, sevinçleri azdır. Herkes...

Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsü.Kuşlar kadar özgürdü, açlığa mahkûmdu.Her şey için vakti vardı, hiçbir şeyin sırası değildi.Adı G idi, tam olarak bir adı yoktu.Eşi ve kızı vardı, hiç kimsesi yoktu.Meslek sahibiydi, şimdi vasıfsızdı.Arkadaşı yoktu, “ve sahneye K girer.”Toplumların en eşitlikçi olanıydı, toplumların en...

Fenerbahçe’den Kalamış’a sahil bir genç kızın kaşları, iki yaydır. Cenan buralarda bir ceylan. Seke seke, ürkek, meraklı. Aşka ve kadınlığa… Giysilerini geren göğsünün diri yuvarlaklarının; taze, kırmızı ağzının; kara gözlerinde beliriveren sebepsiz heyecanların, ihtirasların, korku ve şüphelerin habercisi olduğu “kendi fırtınasının” vaktine sabırsız…Âşık da:...

Bohem aydın bir kadının zengin burjuvazinin haksızlıklarına, çirkinliklerine, görgüsüzlüğüne, baskısına aşkı uğruna boyun eğişi; onlara benzemesi; ihanetiyle onlardan biri olması ve nihayet başkaldırısı.1963’te Gecenin Ucundaki Işık adıyla yayımlanan eser, 1996’daki yeni baskısı için gözden geçirilirken Peride Celal tarafından yeniden yorumlanmıştır: “Adını kısaltmakla iyi yaptığımı...

Peride Celal’in “gerçeğe en çok yaklaştığı” iki uzun öyküsü.Bir Hanımefendinin Ölümü, her şeyin başlangıcı. Bir intihar. Zengin yaşamın fakir sonu. Hanımefendi’nin çocuklarına karşı meydan okuması, son bir ders… Bir cenaze töreni: “Burjuva zenginlerin acımasızlığının” sergilendiği bir sahne. Aile bireylerinin sırlarının ortaya döküldüğü hesaplaşma ve...

Ne çok severiz hayvanları öyle ki onları sirkte bile görmeye dayanamayız acıdan. Bir Altın Kartal var sokakta üç kuruşa gagasıyla niyet çekmeye şartlanmış, Kara Katır var maden ocağında zorla çalıştırılan gün yüzü görmeden, mavi gözlü kedi Boncuk’un soluksuz ölümü, yazarın kedisi Kuyruk’un ölümü bir...

Bir yalnızlıklar toplamı: Hüzün Evi…Onlar ki her yerden gelip toplanmışlar son bahçelerde. Yok etmeden önce gülünçleştiren doğanın geç çiçekleri olarak boy veriyorlar, bir zamanlar çiçeğin içinden bakanlar.Oğlunu asılmaktan kurtarmak için haykıran Bayan İp, ölmeden toprağa girmiş Karikatür Adam, Ölümün Ağzı, Yorgun Sevda romanlarını yazmış...

Okyanusların ötesinde adaların çok olduğu bir coğrafyada, artık hiçbir yerde olmayan bir ülke. Bir zamanlar gerçek olmuş bir düş, bir “Yokya!” O hayali devletin, Akdeniz’de, bize çok tanıdık gelecek ama adı sanı ağza alınmayan, yaşlı Prens Albert’in her seferinde uğradığı bir sahil kasabasındaki diplomatik...

York Times Bestseller!Ulusal Kitap Ödülü finalisti Sy Montgomery, Rebecca Green'in resimlerini içeren bu çarpıcı, renkli, keyif veren ve büyülü olayları anlattığı bu kitabında, onu derinden etkileyen 13 hayvanın kişiliklerini ve tuhaflıklarını aktarıyor. Başka bir türe ait bir varlığı anlamak dönüştürücü olabilir. Kimse bunu yazar,...

“Karanlığın en yoğun olduğu an, aydınlığa en yakın olan zamandır.”Bunun en güçlü delili 15 Temmuz gecesiydi. O gece sadece onun ‘Ye’se kapılmayın ümitvar olun.’ diye savunduğu gençler değil, toplumun tüm kesimleri tek vücut olmuştu. Şimdi ilmek ilmek ördükleri bu diriliği muhafaza etme zamanıydı. Kolay...

İlk kez 2014 yılında Kenya’da eleştirel ve popüler beğeni toplayan Kintu, Uganda Tarihi’ni Kintu Klanı’nın lanetli soyundan yeniden tasarlayan modern bir klasik, çok katmanlı bir anlatı. Altı bölümden oluşan roman, 1750’de Kintu Kidda’nın, Buganda Krallığı’nın yeni liderine bağlılık yemini etmek için başkente doğru yola...

“O güne kadar harçlığımı çıkarmak için Çarşaf mizah dergisine karikatür konuları veriyor aynı zamanda mizahın ne demek olduğunu gerçek kaynağından öğrenmeye çalışıyordum. Neticede Nehar Tüblek, Semih Balcıoğlu, Vedat Saygel, Zeki Beyner, Aziz Nesin, Kandemir Konduk gibi Türk mizahına yön veren isimler çalışıyordu burada. Aynı...

Kara Köpek’i okurken kendi hayatımdan kesitler gördüm. Hepimiz birtakım travmalar yaşayıp kendi Kara Köpeğimizi yaratıyoruz. Benimki bir türlü güvenememekti. Sonunda Kara Köpeğimi saldım, sokaklarda dolaşıyor. Fırat Uran'ın ince bir dokunuşla kaleme alıp, Ece Cangüden’in yaratıcılıkla çizdiği bu kitabın dikkat çekip film olmasını diliyorum.

Okulun baş belası,kapıcı Suna’nın tek varlığı,basketbol maçlarının aranılan oyuncusu, küfürbaz Şerbet; platonik aşkı Arda’nın peşinde koşarken 15 Temmuz 2016’da daha önce hiçduymadığı bir sözcükle tanışır: Darbe!17 yaşındaki Şerbeto gece birden bire büyür.

Küçük şeytan...Çünkü her düşünce ve yaratım küçük bir şeytandır.Leonardo da Vinci’nin Gian Giacomo Caprotti adındaki özel asistanına verdiği isim.

LGBTI edebiyatının seçkin örneklerinden biri…“Bir gençlik macerasının ardından nesiller boyu süren artçı sarsıntıları anlatan bu muhteşem romanda Adınla Çağır Beni ve Evelyn Waugh bir araya geliyor.” -EsquireMan Booker Ödüllü yazar Alan Hollinghurst’e ait bu ustaca yazılmış roman, bir yandan, tuhaf bir ailedeki karmaşık ilişkilerin...

Altı krallığın uyum içinde yaşadığı Terra’da patlak veren isyan, yüzyıllar boyunca süregelmiş barış ve huzurun son bulmasına neden olmuştu. Başkent Lotus’ta can veren her bir beden, topraklarını kana bulamış düşmanın öfkesini daha da alevlendirmişti. Düzen altüst olmuştu, üstelik düşmanın pes etme gibi bir arzusu...

‘Giden’ gittiği yerde sevdiklerini özlememeyi öğreniyor. Öğrenmekle kalmıyor, ezber ediyor. İnsanın ciğeri yanıyor, içi dağlanıyor özlemeyeceğim diye; bir kuru dala, bir solmuş güle, suyu çekilmiş bir dereye özeniyor… Yalnızlık içinde kocaman bir dağ olup kalkıp yürürken, sen küçük bir taş parçasına dönüşmüş kalbinin yanışını...

Güzel kızımYoruldun annenin başında Daldın gittin. Sen doğmadan bir ay önce ayrılmıştık babanla Yaşamanın bir anlamı kalmamıştı sanki Derken sen geldin dünyama Doğduğunda ömür boyu süreceğini umduğum bir aşk başlamıştı aramızda. Yaşamak için ne çok sebep vardı artık seninle Şimdi ise seni yalnız bırakıp...

Duvarların yükü hâlâ üzerimizde ve Karantina hâlâ bir adım arkamızda...Belki de kabullenmemiz gereken bir şey vardı bu hayatta. Karantina hayatın ta kendisiymiş; içinden çıkmak değil, içinde yaşamayı öğrenmek gerekirmiş. Öyleyse soruyorum sana: Hazır mısın? Sana bu zamana kadar hep o karantinadan nasıl kurtulduğumuzu anlattım,...

"Mesele hiçbir zaman karantinadan kurtulmak degildi. Mesele karantinayı sevmekti."Duvarların yükü hâlâ üzerimizde ve Karantina hâlâ bir adım arkamızda...Belki de kabullenmemiz gereken bir şey vardı bu hayatta. Karantina hayatın ta kendisiymiş; içinden çıkmak değil, içinde yaşamayı öğrenmek gerekirmiş. Öyleyse soruyorum sana: Hazır mısın? Sana bu...