Güneş lekesi midir nedir bilmem yüzümdekiMavi gezegenin ışığı yansıyor gün boyuCiva gibi akıyor cehennemYapma be kardeş ellerimiz kirliKimiz bizHep taşın altındayız

Taş ne renk?Uzak mı gökyüzü?Nasıldır suyun tuzu?Çok mu derin bu deniz?SusmasanızSöyleseniz...

Eksiklilerime bağışlayarak bütün tamlıklarımıHamlıklarımla yüzleştiğim yolculluklara kaldım

“Yakamoz ve Tebessüm” ile başlayan şiir yolculuğunu “Kristal Kral”, “Divane”, “Aşk Kayıtları” uğrak ve duraklarından geçerek sürdüren Enver Topaloğlu’nun son yapıtı “Nazire”yle bir sıçramanın eşiğinde olduğu anlaşılıyordu.“Gidene Kadar”sa şairin daha önce işaretini verdiği yeni bir aşamaya geçtiğinin, olgunluk çağına doğru yol aldığının ipuçlarını veriyor……sorunsuz...

ın katı haline karanlık diyorlartıpkı mayalanmış neşeye keder veyakının gölgesine uzak dedikleri gibibil ki doğrunun yanlışa bir üstünlüğü yok

Uçuşlarımızın rotasını çiziyoruz belirsizceKaybolmuşluğumuzu arıyoruz bu yollardaYolculuğun misafirlerini ağırlıyoruz kaygısızcaSonra bir bakmışız konduğumuz yerlerin tadı dudaklarımızda

Anne göğsüne gömülüyor çocuklarAyağını yordamına göre uzatSıkı örtün toprağınıHavaların da hiç ayarı yok

Bugün bu şehri siyaha boyadımKuzgunlar tünedi penceremeAyaklarımda balçıktan tarlalarZif takındım bileklerimeOnsuz yalnızım dokunmayın omzumaCehennemi üstüme giyindim mont niyetine

Ağıt, bizim edebiyat geleneğimizde vardır. Bir geleneğin izinden gitmek de denilebilir. Anneye Ağıt bir şairin samimi haykırışı ve yakarışıdır.

1980’li yılların önemli şairlerinden. Uzun zaman sonra yeniden okurlarını selamlıyor. Sungur’un şiirlerini okurken kalplerimize dağlanan bir ‘şey’ var. Bunu sizler de okurken hissedeceksiniz:‘Bulutlar gittiKalbim ömrüm ve benÇok uzun bir yoldan geldik’

Derme bir iskele içim eğreti kaplamışÇatma bir tekne zorluyor kapılarımıİçim donanmalar ağırlamışİncitecek biliyor yine deUmudu yıkanmaktan çekmiş tekneİçim teşne ihanete...

Geçen birkaç ayak uçan kuş-yaprakKorkarım geceden daha zor hiç bilmezdimArtar hep artar hiç dinmeyen büyük özlemimSilik dumanlar sonra kentler güzel evlerBenim olan bana uzak olan daha nelerYetmez ölü gücüm acır daha acır tenimKorkarım geceden bir daha öldüren sessiz.

Ne zaman saçlarını koklasam,Saçların Mersin kokuyor.Kazanlı sahillerinde okaliptüsler uzuyor,Hafızamda kıyıya saçların vuruyor.Balıkçılar ağlarını atıyorlar,Ben hala saçlarındayım.Saçların ağ gibi… Takılıyorum

“Ne olur kiyalnızın çantasındabiraz umutçokça hüzündenbaşka?

Sevgiyi satın alamazsın küçük çocukKalp hisseder.Tenin aldanır da kalbin aldanmaz.Aklın geriye geriye atsa daAh o yürek, o yürek hiç dinmezDur biraz, soluklanDur da bak bir etrafınaNeredesin, nasılsın, kimlerlesinDur da bir düşün

HammBen olmadan önce olanlardan iyiydimYokluk, ince tül perdesiydi ölümsüzünKaranlık, başlangıç kısmıydı huzurunSıfır, kıyılara vuran hediyesiydi tözünBir özlemdi siyah zamana kıpırtısızlıkVe varlık, sıvanan sonsuzdan sızan yırtık

Susmamak için yazıyoruz kimi zaman susarak incinir ağrılarımız. Her şeye alışıyor insan. Ağrılarına alışıyor. Hem ağrılara alışmak değil mi yaşam? Güler yüzlü tüccarlar gibi karşılaşıyoruz zamanla. Hoş geldin ağrım… Benim öz evladım.Konuşur mu insan ağrısıyla demeyin. Ya da ne derseniz deyin. Dünya tam da...

İbrahim Gökburun, son dönem şiirimizin nitelikli yeteneklerinden. Hayatı saran, kollayan bir bakışı var. Hızlı akan zamana inat zihnine ve kalbine vurulan kor damgayı dizelerine aktarmasını çok iyi biliyor.Akranlarından onu farklı kılan bir şey daha var. O da geleneğin formunu içselleştirerek okuruna sunması. Herkesin gizlemeye...

Asası elinden alındı şairinKüfürbazlar kirletti şiiriİki göz bir hayale gömüldüKaranlık boşluğa itilirkenİlahi emirler damladı üstüne:Hiç’tin hiç’sin hiç kalacaksınKaldır o sıcak teni üstümdenBenden üç kez boş olacaksın

Şafağa kadar bekleyeceğimBir sorunun ardında düşerekNeden çağın dışında dururHastane duvarlarının boyasıBir haftadır bu soruyu çoğaltarakPansuman yapıyorum zihnimeTentürdiyot sakinleştirici veBilmediğim bir teşhis yazıyorlar reçetemeBir tay oluyorum kendi bozkırımda koşuyorumGökyüzü açılsın dağılsın kara bulutlarKalksın kara dallarından kara kuşlarİçimizi daha da içle birleştiren ağır bir yazgıyla…Ölümden arta...

Ölüme karşı kimdir özgür olan?Elbet onu bilenAnlat bana şair, bugünü yarından ayıranı ölüme karşı özgür olan O Adam’ı anlat

Tüm çocuklara ve “Doğanın Gizemli Bahçesinde” içindeki çocukla maceraya atılmak isteyen herkese… İki küçük kum tanesiHavalandılarEl ele tutuşup rüzgârdaAtıldılar bir macerayaHeyecan içinde uzaklaraUçtular, uçtular, uçtular…

"yedi yeşil kaplan" mürekkepakan bir ırmaktan geçipulaştılar yazıya, orda şairleraçılan bir güle bakarlardı hep

şiddeti kesildiğinde rüzgârın yalnızlığıtozunu sele kaptıran müziğin yalnızlığımermeri su sanan ayakların yalnızlığısağa çevrilince başın solda kalanların yalnızlığıolmakta olandır, söylemek istediğim

İçimdeki sıkıntıyı öldür sihirbaz bir an için dostumun yalnızlığını bitir ipleri görünmez yap tavana asılı aşklara çelme tak itibarsız bırak hayatı bir kere olsun salıncağından kurtul bir ışık saç eldivenlerinden hayretlerimizi artır gönlümüze dünya neşesi kat yer altına indiğimizde başlayacak ne de olsa hakikat

Bir gün sapsarı bir güneşAğır, hantal bir inişleAkşamı getirirken öleceksin.Buydu diyeceksin beklediğimGüm, şak, sarı, mor

Çivit kokulu bir çarşaf düşerken balkondanSeyredilen beyaz perdeÇocuklar sallanıyorSalıncak ipiyle yapılan sapanlarUçurtma ipiyleHeeey dünya!Bütün uçurtmalar tellerdeBu sokakta çocuk oluyor kan

Bu dünyanın kahrını birlikte börtü böcekAğır yenilgi almış şurada kaç kişiyizBize doğuyor güneş bizdedir derya denizZindan eder kendine lakin zindan arayanKapıya çıkınca bak ne kadar geniş dünyaÇeşit çeşit meşakkat binbir türlü oturumFayda verir mi acep çıkmak için sabahaKaranlıklar içinden aniden bir uçurumEy kadim geçmiş...

Dualar güneşe korkak ses kılığındaSürüler hâlinde kış geçer gün doğarŞafakla üşümek çözüm değil şimdiYine de üşümek yaşamaktır meğer

Kimse söylemedi bana büyüyeceğimiBu şehre sığmam imkansızUyumalıyım her şeyi uykuda bırakıpTaştan binalar dizmeliyim soluk soluğaDağ sesimin aynasıyla şekillenirkenGüneş gölgeler bırakıyorHaydi dönelim, karanlık korkutuyor beni

ve bir gün, ışığın daha saydam olduğu bir gün cenklerimizden söz edeceğiz, kılıçlarımız pas alnımızın tam ortasında uçurumlar cenklerimizden söz edeceğiz onarıp kılıçlarımızı savaş bitti diyeceğiz, savaşa hazırlanarak