o ayaklarına bir değip bir değmeyen sularla oynuyoro suyun dağılan berraklığındaki gülüşüne bakıyorkış yaraların üstüne buzdan saraylar dikiyorve yara buzun içinde sonsuza dek kanıyor,

Doğuda uzanan dağlardıGarp diyarındaBalıkçı limanını gözetenYamaçlarına beyaz evler dizili,Bahçelerinde nar ağaçlarıDerelere bakan taşlı topraktaIssız üzüm bağları.Bir yanda denizin beri yakası,Ötesi uzaklardaydı..

Buralarda bahçe diye bir kadıngördünüz mü hiç ağzı şiirden bazen bir üzümün buruk tanesibazen kızılca bir narın annesibazen bir ıslığın çapkın mavisibazen de balı bir hınzır incirinve canı yeni açmış bir eriğinsevişmesi gibi suyla yepyeniişte öyle canım çekiyor seniHarflerin açtığını senin bahçende gördüm!

Eskiden, çok eskidenTanrımız yoktu. Korkumuz yoktu.Günahımız yoktu. Yapraklar gibiydik.Öpüşler gibiydik. Köpükler gibiydik.Yapamadık. Güzellik boğduİyilik zayıf düşürdü hepimizi.İçimizden birisini göklerin ardına gönderdik.Şimdi hepimiz huzurla birbirimize kötülük ediyoruz.Şimdi hepimiz korkuyla acımızı seviyoruzŞimdi hepimiz dünyayı bir tanrıya değiştikŞimdi hepimiz cehenneme dua ediyoruz.

Sadece yirminci yüzyıl Yunan şiirinin değil dünya şiirinin en büyük ustalarından Yannis Ritsos. Öyle ki onun sesinde Türkçe yazan usta şairlerin sesini de bulmak mümkün. Çünkü Ritsos, Türk şiirine de tesir etmiş ozanlardan Şiire, aşka ve ölüme, bu yüzden de ölümsüzlüğe inanan, çağının tanıklarından...

Hayat, en uzunu, sakalı nehri andıran en uzun ömürlü ihtiyarınki de dâhil olmak üzere, ardında her zaman karanlık suskunluklar, küle dönmeyen harabeler, meçhul adalar bırakır. Altmış yıl değil, akla hayale sığmayacak altı yüz yıl daha geçse bile, bu süre adaları yaşanır kılmaya, harabeleri kül...

Günler bir ormanın sessiz çığlığına gömüldüKendi içine düşen dipsiz kuyulara. Cesaret:Gözbebeklerimin içindeki karanlık ülkePerili... ve hiç varılmayacak.Gün soldu, eteklerinde kızıl pırıltılarla damlarken suBir at kişnemesi, yağız gül kokusuVardığımda yoktu bütün kapılar.Ben yitik zamanın altında kaldımSilindi kapılar ben dışarda kaldımBu soğuk, bu kimsesiz karanlıktaYalnızım, ellerimden...

Tarık GünerselYurtsuz kalan bir can daha:Yavru kutup ayısıUfalan buzul parçasında.Son sözü veda bakışındaDoğa sana muhtaç mı?Sen doğaya muhtaçsınİz katkıyla yol açsın

Sinemaya gittim, eski bir dostun kapısını çalar gibi. Onları gördüm, onlarla birlikte yaşlandım ve buna nedense üzülmedim. İnsan yaşlandığına sevinir mi? Belki yalnızca onlarda şiddeti görmediğim, yaşamadığım için sevindim. () Film, hayattan daha güzel diyemem, ama zaman zaman hayatın yerine, hatta önüne geçebiliyor. Yine...

1940 Kuşağı'nın özgün kalemlerinden Cahit Irgat, kuşağının diğer şairleri gibi siyasi iktidarlara karşı çıkan ve bu yüzden kitapları toplatılan, şiirlerinde yoksulluk, faşizm, kapitalist sömürü, sosyal adaletsizlik gibi temaları sık sık işlemiş ancak asla slogan atmayan bir şair. Can Yücel'in şiirinde “Cahit ki bu hasta...

“Önce şiir vardı.”Böyle söze giriyor Cevat Çapan, şiirin, İngiliz edebiyatında ne kadar önemli bir yere sahip olduğunu belirtmek için. 1840 doğumlu Thomas Hardy’den başlayıp 1963 doğumlu Simon Armitage’a kadar çektiği çizgide, 40'ın üzerinde şairin eserleriyle bütün bir 20. yüzyıl İngiliz şiirinin seyir haritasını çıkarıyor.Çağdaş...

Buradan dağlara bakarım. Gün, eteklerini toplayıp giderken bir küçük anne gelir. Yatağındaki boşluğa bakar. Tülbentlerini açar, katlar. Kırlentleri düzeltir. Kitapları toplar. Çocukları sorar. Gözyaşımı kurular. “Göğsümdeki çiçeklerin dili yok, unutma.” Evine gülümser. Alın çizgilerimi düzeltir. Sonsuzluğun ağzıyla öper. Yalnızlığımı alır. Yalnızlığını verir. “Ölüler, yaşayanlarda...

Tuğrul Tanyol, 1980’lerden günümüze dönemlere, kişilere ve şiire dair gözlem ve anılarını paylaştığı yazılarında, şiirimizin farklı kaynaklardan beslenerek biçim alan gövdesinin hatlarını ortaya çıkarıyor. Kim kimi nasıl etkilemiş, kim kimden hareket etmiş, kimin kimle nasıl bağlantıları var? Tanyol, bir soyağacı fikrini izlek edinerek bu...

İnsan KısadırBabaannem derdi ki: İnsan kısadır oğlumve bilmezden gelir kısalığını, bilseydiyarışmazdı yollarla, göğe evler yükseltmezdi,Nazlı babaannem sözü de uzatmazdı ısrarı daaz söyler, usul söyler, pir söylerdi bir deadamın kötüsünü piyade, sözün fazlasını şiiryaparlar derdi, piyade olduğumu da gördü şiir yazdığımı da,küçücük bir büyükanneydi, onu...

Ah, ne yapmalı bu hayatlaGeçtiğim yollar açtığım kapılardıKapandı ardımdaTitrek bir ışık, başucumdaİçimden taşan yalnızlıkSarıyor duman gibi her yeriBirbirimizden uzaklaraSavuruyor bizleriSöyleyecek bir şeyler vardı rüzgâra

YAZ TARİFESİrüzgârı unuttum, kırmızı atkıyaz, yorgun tarife… her yere gidiliyor yazdankilisedeki vitraylar, sinema localarıpullar dökülüyor sedeften ilçe postanelerineyaz, bir er mektubuneydi unuttum, bir şeylere gülüyordun oradaçocuktum bir gün, ah diyordumah bazı yağmurlardan sonra akşam olmasauzanıp ıslak camları öpüyordum

Kim kendi gözlerinden kaçarVe nereye kadarSoyulmuş bir narGibi serilirken kentAyaklarının altınaAltın pencereleri ve kuleleriyleKendinle konuşuyorsunDinlemiyorsun amaKuyruğunu yiyen bir yılanaBenziyor hikâyenKim benzetebilir bir göçmeni kendineVe neden

Sevgiyle öptün beniAğacım yeşerdiŞimdiTüm güller ansızın solabilirBir yaz gecesi her şey olabilirBu kalp! bu gizli duvarOna çarpıp savrulan rüzgârBir sırdı, unutulduAramızda halaSöylenmemiş şeyler var

Kadim bir şiir tarihini kucaklayan coğrafyamızda; son derece renkli, hareketli, yenilikçi modern şiirin yüzyıla yaklaşan varlığı düşünüldüğünde “2000'ler Şiiri”nin, siyasal/sosyal değişimler ve kırılma noktaları ile Türk şiiri için bir dönemeç olduğunu söyleyebiliriz. Bir “estetik kalkışma”ya gidileceğinin işaretini veren, birbirine benzemeyen, farklı kaynaklardan beslenen, dip...

Derelerin Kardeşliği“Ya dünya ölecek ya kapitalizm”böyle diyor Eva Moralesderelerin kardeşliği sirkleri de yıkacakiçerde dışarda kafesleri parçala!

İstanbul’da, Boğaziçi’nde,Bir fakir Orhan Veli’yim;Veli’nin oğluyum,Târifsiz kederler içinde. Urumelihisarı’na oturmuşum;Oturmuş da bir türkü tutturmuşum: “İstanbul’un mermer taşları;Başıma da konuyor, konuyor aman, martı kuşları;Gözlerimden boşanır hicran yaşları;Edalım,

Şiir bir şeyle çok şey söyleme sanatı.O şey, daima yarımdır.Emel uzunSöz bitmemişŞiir tamamlanmamışO yüzdenHer şiir yarımdır.

SEBEBİ SENHer sesini duyduğumda,Bir mısra fısıldadım.Her selamında,Bir kıta okudum.Her gözlerine baktığımda,Bir şiir yazdım.

Walt Whitman (1819-1892): Amerikan şiir geleneğinin önde gelen, kurucu şairlerinden Walt Whitman sokağın, kalabalıkların ve onları oluşturan bireylerin sözcüsüdür. Amerika’da demokrasi, ulus olma, beden ve cinsellik kavramlarını şiire taşıyan Whitman ilk modernist şairlerdendir. Çimen Yaprakları’nın ilk baskısı 1855 yılında yapıldı, bir önsöz ve 12...

Rainer Maria Rilke (1875-1926): Avusturyalı yazar, şair. Prag’da dünyaya geldi, askerî okullarda okudu. Daha sonra sanat ve edebiyat eğitimi aldı. Prag, Münih, Paris, Duino ile İsviçre’nin çeşitli şehirlerinde yaşadı. Sıkça seyahat etti. Valéry gibi isimlerin eserlerini Almancaya çevirdi. Çeşitli türlerde eserler verdi ama en...

ANLATAMIYORUMAğlasam sesimi duyar mısınız,Mısralarımda?Dokunabilir misiniz,Gözyaşlarıma, ellerinizle?Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,Kelimelerinse kifayetsiz olduğunuBu derde düşmeden önce.Bir yer var, biliyorum;Her şeyi söylemek mümkün;Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;Anlatamıyorum.

Beni, bu güzel havalar mahvetti,Böyle havada istifa ettim.Evkaftaki memuriyetimdenÜtüne böyle havada alıştım,Böyle havada âşık oldum;Eve ekmekle tuz götürmeyiBöyle havalarda unuttum;Şiir yazma hastalığımHep böyle havalarda nüksetti;Beni, bu güzel havalar mahvetti.

En zoru, yaşayıp ölü olmaktır.Ölmek.Benim için hayat o olurdu.Fakat, bunun yerine.Ben hala yaşıyorum.Yatıyorum.Kalkıyorum.Yürüyorum.Nefes alıyorum.Ve benim kırılmış kalbim hala atıyor.Ben ise merak ediyorum.Niçin?

Rüzgârın fısıltısıyla, ta yere kadar,Paşa kılıcı tevâzu ile büküyor;Tüylü ortanca başlarını lalelerinKırmızı bardakları üzerine kaldırıyor!Güneş mavi yükseklikte gözükünceSabah hayr ola deyip selam verirler.Çarşaf ve yorganını serince gece,Rüyâların renkli dünyasına göçerler.Cemalettin Latiç genç okurlara yönelik Boşnakça yazılan eserler arasında ruhunun en samimi, adanmış ve temiz...

Mesela hayaller süsledim o şiir gözlerine... Baktıkça okuyorum bizli geçen günleri... Okudukça haz veriyor gelecekten haber veren şiir gibi gözlerin... Bir kitap okurken ki kurulan hayalleri gözlerinde yaşamak misali... Mesela bir gece yarısı, Çocuk sesiyle uyanmak, Gecenin huzur dolu saatlerinde alarm kurup uyanmak gibi......

O benim için geçmişe anıt bırakılacak kadar değerli; geçmişte bırakılamayacak kadar gereklidir.Unutuyorum her seferinde neresinde kalmıştık ayrılığın?Bana geldiğin yol, aşk izlerinle doluydu. Bir dolu aşkın izini örtüyordu şiirlerin. Gelmek eylemi pörsümüştü adımlarında... Oysa ben, gelişini ‘‘milat’’ sayacak kadar başlıyordum aşka...Yolumdan dönemediğim için değil, seninle...

bag?ıs¸lamak diyor Janke´le´vitch o¨lu¨m kamplarında o¨lmu¨s¸tu¨raltını c¸iziyorum bunun, bag?ıs¸lamak kalın c¸izgi o¨lmu¨s¸tu¨r incecik. o¨lu¨m kampları ne tuhaf, sanki ru¨zga^r gec¸irmez bir derisi varmıs¸ gibi. yeryu¨zu¨ne inandıg?ı yerden bas¸lıyor oysa hayvan, soluk almaya. ellerin en sog?uk kıtayı araması atlasta,kendimden biri deg?ilim diyen o s¸airdenizi go¨rmu¨s¸...

birbirine karışan günlerde ben hep seni düşündümdüşürdüm içimden böbrek taşlarıkaraciğerimi düşürdüm, yağlandım, ciğerlerin biri pertöbürünün adını gülüşün koydumdayanıyorum, çalışırken bakmayın şu telefonlarınızakamyon gelmiş vinci hazırlayın beni buradan kaldırın

Gizli itirafların dili demek Türkçesöylendikten sonra da söylenmemiş sayılacak şeylerin, Bakire Meryem’in doğurma anındamağaraya hapsolmuş yankınınve rüyalarda uğuldayan sessizliğinve bıçak çeken a^şığ’nı terkedemeyen kadının...Benim de bir dilim var böyle, hayatta konuşamadığım a??a´ µ??a´e? ? ?a?d?a´ µ??.

Yetişemediğin cenazeye benziyor dünya.

bir hevesti benim için. ama yine de olmadı.hâlâ çok istiyorum / fakat kapanmış bir miadıaçmamak gerekir. zaten bunu çoğullayan benimvas diferans denklemlerim, eksik müteverrimduvarında küçükhasan mücevheri yalancıktanyoksa zaten ben de alnımın evcine erebilirim.

simetri ve eşitlik talep ediyorparazitsiz dolaşan bilgiylecamlaşan insanın şiddeti sana geçsin istiyoraçılmış bir oyuğa değilorganik boşluklarına nüfuz biçimindegizemle ve dışardalığımlakurcalansınırsız iletişime uygun olmamamlabir yabancı bir yeni bir risk olmamla

bu sanatlara bu kitaplara bu fotoğraflara bakmak çokdaha çok neyi öğrenmek istiyorum ki benhangi tereddüdün hangi varmanın kaygısı buşiiri de bağışlanmış bir biyoloji kitabından kaptım zatenüstüme o zamanlar büyük gelen.

O kelimeyle büyüdüğümden beriMeğer ne çok ölüyormuşumYeşil kırmızı yapraklar hiçFotoğraftan sessizliği alıpBabamın çamur yollu okullarını öğrenirkenGüvercinler kırılırmış o vakitler akşamüstü yansılarındaÇocukların tozlu elleri kaybolurmuş kalemlerde meğerHiç yaşamadığım adresler birikirmiş mektuplarda

İlk ve son belli bu âlemdeSeyrüsefer hali ise gaipteTersyüz edilmiş alınyazısı.Şiir kalemi eline aldığındabambaşka bir hikâye karşılıyor yazanı.Şair “ters” duyuşun içinden geçip giderkenkendine biçilmemiş hayatın diliyle söz alıyor.O kamaşmada buluyor gerçek hikâyesini.Kulak verenler dile gelen yoklukta beden bulacak.

Mehmet Erte’den 11 yıl aradan sonra yeni bir şiir kitabı: Çatlak.Kitabın “Çatlak” başlıklı ilk bölümünde Erte’nin sadece Alçalma’nın (2010) ardından kaleme aldığı şiirler değil, Suyu Bulandıran Şey’in (2003) yazım sürecinde doğduğu halde ait olduğu bütüne nihayet kavuşan iki şiiri de var. “Çatlaktan Sızanlar” başlıklı...

İnsan kendisine ara veremiyor.Felaket başlamadığında bir rol biçemiyor kendi edisine.(Bu panayırda kendini kaybetmenin)Duvarlarına ‘Kahrolsun Duvarlar’ yazamıyor, yazamaz da.Kahrolsun Nirengiler Yaşasın Rüzgârlar.Kahrolsun Mecaz Sevmeyenler Yıkılsın Mecalsizler.Kahrolsun Kahırcılar Yaşasın Yalnızlıkçılar.Kahrolsun Fetretçiler Yaşasın Cemciler.(Rüzgâr çıkaranları sevmenin)İnsan kendisine ara veremeyendir.

Türkiyenin en güzel kadınlarıDer biri serenay biri bengü(?)Ortada bi yerde buluşurlar hepBunlar burcudur çünküBroadwaysiz müzikallerden bahsederlerBakmaya gidilmişDönünce anlatılmak istenmişSaatlerce oturulurMuhabbet başa sararArada bi yeni dedikodu başlarKim kiminle yatmıştırHangi ürün yeni çıkmıştırKimler çirkindir yalancıdır-Hesaba baksana kapalı mı?-Fotoğraf nasıl, güzel mi?

İnsanlarBiz işte burada yan yana yürüyenBazen değen gözleri, omuzları birbirineSiz sirkecide trene binenlere cankurtaranda karışanBu üç beş kişi biz, bu yol, bu telaş nereye Ben de sizin gibi iki kol iki bacak ama ben zamana ucubeBir gözüm yanağıma sarkar kamburum var korkmayınKorkmayın tutarım kendimi...

Ben sana dolanan halatlarımdan başkaSeni çekmeliyim sıralı kıyılarımaHrant Dink’in ru¨tbesi söku¨lmu¨şVe saçları u¨çe vurulmuş askerlik fotoğrafındaBak öyle durmadan kendine saplandığında bir son yokturTeybet Ananın ölu¨su¨ gu¨nlerce sokaklarda bırakıldığı sırada“Uygun şu¨phenin” öldu¨ru¨lme bahanesi sırasındaBoşluğuna sığamamana hayat denmesi sırasındaDenizatı olsaydın anneni daha az severdin belli kiÇu¨nku¨...

Aslı Serin, son dönem çağdaş şiirin önde gelen isimlerinden biri. Bu Benim Zıp ve Dans Etmesek de Olur adlı iki şiir kitabı, Anarya’da birlikte, Edebi Şeyler’de.Ben senin bildiğin kızlardanım KeremAlıcı gözle seyrederim kendimi vitrinlerdeIşığı kapatman yeter bozulmam kotla sevişebilirimBeni hep sev onlar da sevsin...

Yaşayan Sebepler, Ali Özgür Özkarcı’nın 2010-2015 arası yazdığı şiirleri bir araya getiriyor. Dikkat Köstebek Çıkabilir, Yetmez Ama Hayır, Bi Müddet Aranızda Olamayacağım; üçü bir arada, Yaşayan Sebepler’de.

Thomas Bernhard’ın In Hora Mortis’i, yazarın yazdığı dört şiir kitabından sadece biri. Yazın yaşamı boyunca, şiir ile olan bağı pek bilinmeyen yazarın, otuz yaşından sonra şiir kaleme almadığı biliniyor. Yazarın, bu şiirleri yazmasına sebep olan esas neden ise; genç yaşında akciğerlerinden ciddi bir rahatsızlığa...

Sevgi eken insanın; Sevinç kokar tarlası. Sen iyiysen candan Mutluluk gelir arkandan. Yürürken düşmektir yaşamak. Sonra da kalkabilmektir yaşamak. Gece gündüzdür yaşamak Kanat çırpmak, uçmaktır yaşamak. Geçen geçmiştir Gelecekte belli değil Umutlar oldukça Sonsuz bir şimdidir yaşamak.

Ben, Yunus!... Siz beni hep, hırçın avaz Yusef diye bildiniz... Bir keskin bıçak ki, kelamıyla yüreğinize saplanan; yetmedi, satırlara ses verip daha da acıtan...Ben, Yunus!... Siz beni hep, bilmem hangi memleketin Yusef'i diye bildiniz... Coğrafyanızda, hem ruhlarınızda , bir garip mültecidir; hoş gelip de...