Dönmemek için çıkılanYolların başlangıcındayımYaşamla aramda toprakKalbimle aramda sevgi sözleşmem var

Şiirler ölmemeli, şairler kalbi için şiirler yazarlar. Bazen bir bir gideriz geriye yazılanlar, unutulanlar ve en çok kalbimizdekiler kalır.Şiirlere denk gelin.Kendinizi çok sevin. Şiirlerime denk gelirseniz bir hayalinizi herhangi bir şiirimin yanınanot edin ve gerçekleştiğinde o şiir kalbinize armağan olsun.

Budalalık, hata, günah, cimrilik,Kaplar ruhumuzu, işler bedenimizi,Ve besleriz sevimli pişmanlıklarımızı,Tıpkı dilencilerin haşaratlarını beslediği gibi.

“Seninle ömrümün her çağında dolu dolu yaşamak istiyordum. Çocukluğumu, gençliğimi, ihtiyarlığımı... Her çağımda sana kapısı ardına kadar açık olan ömrümün en çok ihtiyarlığını yaşamak istiyordum oysa. En fazla, daha fazla ihtiyarlığımızı merak ediyordum seninle. İkimiz de yaşlanmışız ve ikimizin de birbirine bakarken kalplerimizi çarpıtan...

Tatlı yağmur Cici yağmur Sözümü dinle Bırak serçenin yakasını Git tarlalara Biliyorsun ya Bekleyenler var Seni oralardaYine yağmur Camlardan baktırıyor bizi Sokaklara

Gecenin sahibi yüce Allah'ım Bu garip kuluna nusret ediver Kalmasın dünyada günahım ahım Bu garip kuluna nusret ediver Issız bir kuytuda kaybolmuş gibi Delice ararım kendi kendimi Bulmayı umarım bendeki beni Bu garip kuluna nusret ediver Oyalar insanı dünya işleri Ağartır saçları döker dişleri...

Çevresinden aldıklarını gördükleriyle tanıştıran yürek sahibi şairdir. İnsandan insanlığa çıkılan basamaklarda gözlemlerini yaparken duygularını da ayardan geçirir. Bu ayarlama, gökkuşağı gibi renkten renge, tonda tona geçerken kelimelerle sevgi adına, sevda adına mısralar inşa eder. O kadar ki bir satranç ustasının kalemiyle akın akın mısralarla...

Hayatın tam kıyısındayım Tutunmakla düşmek arasındayım Unuttum kimim, neyim Kendimi bulma çabasındayım.

Ben sende kalırım her akşam, Damların tepesinde üşüşünce kuşlar, Ben yetişirim seslerine, Akşamlara, Gecelere, fenerlere kibrit kelimelerim, İlk yağmuru senden bilirim...

Bir çocuğun penceresinden bakıyorum. Ben uyandım, Uyansın bütün çocuklar, Ben paltomu giydim, Paltosunu giysin bütün çocuklar. Ben tişörtümü giydim, Tişörtünü giysin bütün çocuklar. Hep birlikte dışarı çıkalım. Yazı çok severiz biz. Her gün dondurma yeriz...

Lâle Müldür’ün şiir yolculuğunun önemli duraklarından biri Saatler/Geyikler’dir. Akademisyen şair Emel Koşar, Lâle Müldür Şiiri-Saatler/Geyikler’in Felsefî Temelleri’nde Lâle Müldür’ün adı geçen eserinde Rainer Maria Rilke’nin Saatler Kitabı’nın ve Şeyh Gâlib’in Hüsn ü Aşk’ının izlerini sürüyor. Emel Koşar, Müldür’ün şiirlerinde geleneği dönüştürme şeklini örneklerle gösteriyor....

hangisiyiz tuz mu yara mıhangisiydin ilkinucuz bir numara benim ağladığımdeğil mi ki bütün ahbaplığımartık orada olmayan yüzünlebiraz da sen ağla.

Her zaman sessizdir oluşun masumiyeti Ego primum tollo, nominor quoniam leo Güçlü olan alır, güçlü olan kalır, güçlü olan güçtür Güçsüzlerin yanında nefes al Konuşamaz onlar, senin ruhuna bakarlar Anlamadan edemezsin, gözleri olan hiçbir şeyi.

Karşıyaka vapurundan bakıyorum İzmir’eYıllardır içinde yaşadım amaİlk defa göru¨yormuş gibi hayretteyimAğaçlar evlerin damları pencerelerÇizgi çizgi caddeler sokaklar göru¨nmu¨yorBiliyorum işçinin çıkını elindeÇantası öğrencinin memurunKimi yorgun kimi u¨zgu¨n kimi kahretmiş du¨nyasınaBelki şu evlerin arasındadır sevdiğimin eviBuluşacağımız gu¨nu¨n telaşı içindeSırtında sevdiğim entarisi(...)Karşıyaka vapurundan bakıyordum İzmir’eTanıdığım mı dostum...

Yaratılmanın derin denizindeSalınır memnunluğun yosunlarıDeniz dibi rüzgârlarıO buğudan Bir çocuğun yanağındaki aldan...Korkum şu: günbatımına tutulan kızlarDenizin kumdan geri çekilirken bıraktığı hareyi bilmedilerBatıştaki mecazı mecazdaki doğuşuMecazdaki doğumu bilmeyen kızlarDurdular karanlığın içindeBiliyordu bekledi kavuştuŞimdi yürüyor şimdi çınlatıyor ortalığıBütün içtenliği bütün suçsuzluğu ileBabasına bakıyorRuhu gülümsemeler içindeAllah’ın huzurundaRuhunda...

Gülün ölçü birimi güldür. Bu yüzden gülümser her hâl ve durumdaki kimi insanların, mahzun olmalarındaki abartısızlık kendiliğindendir. Güzeldir. Gözleri ile görüp, elleri ile işlerler “hatıralar haritası”nı. Elbet gamzede bir tavrı ahlaksızlaştıranlara hiç ama hiç kapılmadan yürürler.Benim hatıralar haritam -bir bakıma- mevsim şeridini, kış mevsimi...

Sonsuz tekrarlarla tanışmak istiyorum seninle Tanrı’m Sakınmayacağım kendimi ışığından Unutulmuş bozkırlar gibi İçimdeki aynaları senin göğüne açtım Tabiatında ayetler vardı Biliyorum Meryem de bir çocuktu ve kuşlara baktı Şam en nesim Rüzgarı içine çek Yoruldum Peygamberin içine çektiği rüzgarda soluklanmak isterim Ne oldu küçük...

Bir sen varsın hep saçların ağzınBir merdiven hücresindeuzak çağrışımlarla koşardın ya bensemseni sonsuz gelişinlesaçından tanıyor gülüşünden kaçıyoreğilip başını içlerimden geçtiğin zamanuzağa bir yolcuya karşı çıkar gibiArtık gecikmiş alışıldığım gidişinledavranılmaz üstünde durulmazhiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksemYüzün soygundan geçmiş öyle bir yerdedurmuş ki bakışın boynun bozgunüstünden...

Nasılsın faslı birkaç dakikalık dostluklarca esirdik Kıyamet koptu burnu kanamadı, bizdikDaha dün el kadardık ama bugün el olduk Beş parmağın altıncısı İngiliz Bir kuşaktık ki sarılırdık ne zaman gelse minberden bir ses Ceddin belinde teke bıçaktık, öldük soğuk su ile yuyalar Böyle pas tuttuk...

Kibritcebinden İstanbul çıkaran ya da kibritcebine İstanbul’usığdıran şair Rıdvan Dansuk! İstanbul o kadar küçük değil ama,anılarla sarıp sarmalayınca, uzaklar yakın olurken, kentin yüreğide Rıdvan Dansuk’un şiirlerinin belleğine gelip yerleşiyor.Değişen yasamlar, dünyalar, anılar canlanıyor!... Yalın, sıcak, içtendizelerin bangır bangır bağıran sözcükleri etkileyici! Sakin,abartısız imgeler okuru...

Vardı bir zamanlar rüzgârın şarkısıSon sanılan şeylerin ilk hâliTaşın okşanmasıTüy olup kıvrılması inceliktenAşkın bir evin kalbine dönüşmesiYarasız bir baykuşun ağrıdan çıldırmasıRüzgârın ıslık ıslık çığlığıDağın ortasından bir mevsim gibi ayrılmasıSokakları süsleyen yapraklarBu kokuyla deliren yerlerimizVardı bir zamanlar rüzgârın şarkısı…

yanılgı saatleri ayarsızferah bir cennet bahçesisırma köşk telkâri zamanlardasırça yürek biliyorazcık kırgınım rüyalardaçokça affetmiş ellerimkuyumcuda unutulmuş külçeiçine çekilmek girdabın içindebalıklar kaybında kendi göçününiçine çekilmek kelimelerin çağrısına büyülenmişkaygılardan azade sadece lüks belki de…

Coşkulu bir akarsuyun başını tutmuştu Zaragoza Çoktan kaybetmişti krallığını KastilyaHis/panik bir role bürünmüştü Arlesli kadınlarBoğa güreşinden yorulmuştu ValensiyaOksit/anca bir aksanla gülümsüyordu uçan halıPirene dağlarını aşmıştım akşamın loşluğundaGüneş batmış köpüren denizler uzakta kalmıştıUğultulu bir vals çökmüştü üstümüze Andorra’daPirene dağlarını aşmıştım gecenin boşluğunda

İhtiyaç fazlası bir gökyüzü fütursuzca ağlıyor,Ketum dağların sırtındaki bulut stokundan.Verem çehreli güneş kâfi derecede sızıyor,Tesadüflere uğrayarak bulutların arasından.Uçurum tokalı bir deniz, sinekkaydı bir rüzgâr.Tango şarkılarıyla birtakım yumuşak karanlıklar.

gizlemiştin oysa silik renklere nasıl çöktü kültabelan asılı fakat kaçırıldın boyacıdelirmiş fırçaların darbesiyle boyandı gecenseni samanyolunun kara deliği yuttuçiz bakalım şimdi tavansız bir odadaçürüyen gezegenleriağzı pas tutmadan çöken güneşi çizumutların, magması olmayan bir dünya gibidir

bana inanacak cümlelerle başladımazalan karanlığın kırık yerindenbir selam çıktı birkaç söz inceden bir şiirdokunsam kırılacak bir ses sendenkimi göndersem dostluğuna yeleli atlarıngüzelliği çocukluktan kalmafırat’ın akan yerlerinde durur düşlerinkuşkusuz suçlusun uğrasan hangi atlasa

evdeki eşyalarseslerini alıp çekilince ortalıktansoframa bir tabak daha sokulurçayım tazelenirdi kendiliğindenben anlardım kisen geliyorsun

Sen eyIssız şairlerin tapınağıUlduz Dağı, gel beniAl beni Ulduz Dağı!

Hüner değildi labutları devirmekSızdı tene o heyula çember nasıl da uygunDönüyoruz karnaval gecenin kucağındaOyalandığımız kırık ezgi, yorgun sır ah!

Uyu. Gecenin duasıdır. Karşılığı tarifsiz rüyalar ışığındadoğan. Tırnakların morluğunda, dişlerin sıkılığında, saçdiplerinin sıcaklığında beliren. Ey sen! Yarın geri geldi.İhtişamlı girişi görülmeye değer. Değer eteklerine dağınsuçu yok.Sarktım. Demir çevrili balkondan. Oyuncak nehir akıyorduaşağıdan. Altımdan kayıyordu yeroğlu. Büyümüyor. Saçlarıuzamıyor. Kırpmıyordu gözlerini. Büyüktü masada ikrâmedilenler. Yeniyor. Artıyor....

Kuşlar, Balıklar Ve ŞairlerYıllar önce kuşları çalınan mahalledeki bir abinin, “Sengüzel konuşuyorsun. Kuşlarımı çaldılar gece. Benimlekarakola gelip durumu sen anlatabilir misin” ricası üzerine,birlikte karakola gittik. Karakol amiri, şikayetçi abiyikarşısındaki sandalyeye oturttu. Ben olanları ayaktaanlattım, karakol amirine. Bana bakmadan dinledi beni.Sonra şikayetçi abinin gözlerinin içine...

göçersem,kollarım kapalı dengede kalmak için keskindönüyorum etrafımdaeteğimi sıyırıp köklerimi gösteriyorumyön verirken düşmekte olanaşarkılar çalıyor parmak uçlarımabükülen bileklerimealkışsaçlarıma güller Sacromonte’degöçersem eksilmem

Evet Penelope, olaylara yön vermek içinbirbirine karıştırarakdokumayı ve kurnazlığızamanın kraliçesi olduğunu gösterdin,Ulysses gibi yokluğunda yürütebildin krallık işlerini,gösterdin kuşatılsa da caymayan bir aslanın gücünü.

Hayat deyip susunca herkesin bildiği bir yer başlıyorherkes kendi ırmağının kıyısında taş atıyor dalgınlığına

manası gitmiş sûreti kalmış, hiçbir kitapta elifi okumamışyüzünde gam ve keder tozu, başına yoksulluğun toprağıüflenmişey geceyi diri tutan açlık ve ey gönlü ölmüş dişi parsboş bir davulun içinden çıkıyor sesi, ekmeğin içinidolduramıyor artık söz

FARKLI BİR MENZİL Değerli bir akçedir ‘can’, erenler katındaYalnız yâr makamına takdim edilse gerekNadide bir mücevher çirkine ziynet olmazKınalı bir geline takı verilse gerek Sevgiliye götürsen kaktüsü buket diyeSöyleyin dostlar, olur mu hiç, dikenden hediyeBir âşığın hayatı benzemez komediyeMecnûn’un öyküsünden ibret derilse gerek Marifet...

Bir efsunla gecede, ay ışığında yalnızBir ben, bir de yolunu kaybeden bir yıldızYüzünü gösteriyor, mutlu gibi dolunayDibi yok gökler, öteye doğru, bilinmez uzayÖylesine giderim, eşya benimle giderYıldız yalnızlığıma bilmeden eşlik ederUzaktan gelen sesler ürkütücü, yabancıUfukta kıpırdayan gölgeler de yalancıYolcu yok, yollar karla kaplı gibi...

Üç yaşındaki bir çocuk annesine sorar;“Cennette yemek var mı anne?”-Varmış, musluklarda şifalı sular da akıyormuş!“Öyleyse; ölelim bizim de karnımız doysun,Suyundan da içtik mi hasta olmayız.”

Ben Öğretmen Gönül KURBAN. 1969 yılında dedemin köyünde başladığım güzel mesleğim. Çocukluğumdan beri hayal ettiğim. İşte Belirli Günler için yazdığım şiirler ve anlamları. Mahrumiyet yıllarında kendi kendine yeten bir öğretmenin çalışmaları.Genç arkadaşlara ışık tutacak kaynak olacak çalışmalar.

“Bana hep ağacımsın derdin çoğu insan sırtını yasladığınbir dayanak zannederdi beni oysa ben sana nefestim." "umut her zaman yaşamak değildir dedi umut, bazen de yaşatmaktır." "devrilmek için dua ettiğim sokaklarda kimse yoktu." "bir şiirin bilmem kaçıncı sayfasından asarken kendiminoktalı virgül olup baştan başlattın cümlelerimi.""Yalnızca...

biz iyiyiz bu kadar iyi olunmazbunda bir iş var diyeceklerbunda bir iş yok biz iyiyizgeceyiz gecedeyiz gecedenizgece ile şafak kardeştirsabaha çıkmak isteyenleriz

biliyorum sıla-i rahim artık bir vatsap grubudurhünkar dayı köy bahçesini aynı açıdan yedi kere çekiyoryeterince elektronik olabilirsek bir gün intihar edebiliriz biliyorumyeterince uzayabilirse beşli priz bir misafirlikteherkes bildirimlerini okuyabiliryeterince organize bir organik kahvaltıdabir ihtimal erzincan’dan peynir getirtebiliriz.hoparlör seviyesi kadar belki ıslık çalabilirizyeterince çocukluğumuza dönebilirsek...

Sevdanın, kardeşliğin var olduğu,Bir dünyada yaşamak en güzeliAma yaşayamadığımız güzellikleriYaşatmak şiirlerle güzeldir.Çünkü herşey,Hayalde yaşanır ve biter.

evhada yaşar levhada ölürbırakamaz kervansarayları.en güzel çorbayı bir hancı pişirironun durağına gelince.yavaş yavaş nefes nefeskemikler ipekten bez oluncayıllar sonra ikram ederbir tas hancı çorbası.yırtma pabuçlarını.kayalar devrilmez sitemleolmadan parmaklarında yaldızlı izler

Onlarca ışıklı caddeden geçtimböylesi mezara sığmasam da olurrenkleri paralayan bana ne yapmazterzisin bu kumaşı dikmesen de olurCaddelerden onlarca ışıklı geçtigeceden payımı almasam da oluryıldızı yok sayan güne ne yapmazdoktorsun buna deva bulmasan da olur

Yaşam döngümüz o kadar dar zaman aralığına sıkışmış kiYaşamın kendine özgü sıkça değişen algoritmasındaHer gün yeni bir heyecan, bir dirilişBelki de beklenmeyen bir çöküşTükenip giden günlerVicdansız kalpleri es geçiyorİnandığımız her şeyi sorguluyoruzBelki dönüp geriye bakmamız bu yüzdenNedense hep güzel günleri anımsamaya çalışıyoruzAma hiç kimse...

Hayal İle Gerçek Kavgasında,Geceyle Gündüz Arasında,Kirpikle Kaşın Karasında,Ncecik Bir Çizgidir Aşk…Akıl İle Kalp Arasında,Kanayan Yürek Yarasında,Rüya İle Hayalin Tam Ortasında,Derin Bir Ütopyadır Aşk…Deniz İle Orman Yasasında,Sevinç İle Hüzün Arasında,Bir Adanın Tam Ortasında,Çıplak bir yalnızlıktır aşk…Şarkıyla şiir arasında,Gençlikle delilik kafasında,Ah o gözlerinin kor ateşinde,Deli bir...